تحلیل مفهوم پارودی در سینمای پدرو آلمودوار بر اساس آرای ژرار ژنت و لیندا هاچن

پارودی را باید یکی از مهمترین گونه های ادبی پنداشت که در طول سالیان متمادی دستخوش تغییرات معنایی فراوانی گردیده است و توانسته به عرصه های گوناگون هنر از جمله سینما ورود پیدا کند. پدرو آلمودوار از جمله فیلمسازانی به شمار می آید که می توان نحوه های پارودی را در آثارش دید. این پژوهش با هدف مطالعه ی پارودی در سینمای آلمودوار و با طرح این پرسش که ، «پارودی چگونه در فیلم های پدرو آلمودوار نمود پیدا کرده است؟ به تحلیل فیلمهای وی بر اساس آرای ژرار ژنت و لیندا هاچن پرداخته است. در این راستا نیز با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی، فیلم های «چه کرده‌ام که مستوجب این باشم؟» «زنان در آستانه ی فروپاشی عصبی» و «با او حرف بزن» بعنوان نمونه های مطالعاتی انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفته است. بر اساس خوانش انجام شده بر مبنای آرای ژنت و هاچن در فیلم های سه گانه آلمودوار می توان نحوه هایی از روایت پارودیک و به عبارتی تقلید یا برگرفتگی طنز گونه را به مشاهده نشست که از مولفه هایی چون تمسخر، آمیختگی، وارونه سازی کنایه آمیز و فرامتن سازی بهره برداری شده است.

the concept of parody in pedro almodóvar's cinema: an analysis based on the opinions of gérard genette and linda hutcheon

parody is considered to be one of the most important literary genres that has undergone significant semantic changes over the years and has been incorporated into various forms of art, including cinema. pedro almodóvar is among the filmmakers who have utilized this concept in their works. this research aims to analyze the use of parody in pedro almodóvar's films. the theoretical framework of this study is based on the views of gérard genette and linda hutcheon. the research question is, how has parody been embodied in pedro almodóvar's films? to answer this question, a descriptive analytical and comparative method has been applied. the films what have i done to deserve this? (1984), women on the verge of a nervous breakdown (1988), and talk to her (2004) have been purposefully selected and analyzed as case studies based on the theories of gérard genette and linda hutcheon. the findings suggest that certain sequences in almodóvar's films align with the dimensions of parody according to the perspectives of both thinkers.