تحلیل ساختگرایانه پی‌رفت‌های روایی در قصه‌های عامیانه ایران با رویکردی به آرای کلود برمون ( نمونه مطالعاتی: قصه‌ جهان‌افروز از داراب‌نامه بیغمی )

این پژوهش با بهره گیری از تئوری روایت شناسی ساختگرایانۀ کلود برمون، سعی دارد که قصۀ جهان افروز از داراب نامۀ بیغمی را با تامل بر پی رفت های روایی، مورد خوانش قرار دهد. در این پژوهش توصیفی - تحلیلی، نمونه شواهدی از کتاب داراب نامۀ بیغمی (قرن نهم هجری) گزینش شده که قابل تطبیق با الگوی برمون است. به عنوان نمونه، در قصۀ جهان افروز، سه پیرفت دیده می شود که سبب خلق پ یرفت اصلی یا همان کل روایت می شود. کنش ها و حوادثی که در قصۀ جهان افروز در پی هم می آیند سبب خلق یک روایت به غایت منسجم و شخصیت محور شده است. علاوه بر این، براساس الگوهای طراحی شده در این مقاله، سه گونه توالی مد نظر برمون شامل زنجیرهای، انضمامی و پیوندی، در تحلیل روایت شناسانۀ قصۀ جهان افروز قابل مشاهده است. بدین گونه که در توالی زنجیرهای و انضمامی که مجموعه ای از کنش های پیوسته هستند، شخصیت به گونه ای درست در مسیر قصه هدایت می شود و در بخش توالی پیوندی، واکنش های ضد قهرمان و نیروهای بازدارنده در تضاد با کنش های قهرمان و شخصیت قصه است. همچنین ساختار شخصیت پردازی در قصۀ مذکور نیز همانند آرایبرمون پیش می رود بدین گونه که هدف شخصیت قصۀ جهان افروز در پایان هم محققمی شود و هم نمی شود. نتایج این تحقیق نشان می دهد که الگوی ساختگرایانۀ برمون به نحو موثری قابلیت تطبیق بر قصۀ جهان افروز است و به خوبی توانسته است که در چارچوب مدنظر برمون جای بگیرد.

structuralism analysis of narrative sequences in iranian folktales through claude bremond's theory (study sample: the story of jahan afrooz by begami's darab nameh)

this research employs claude bremond's theory (1977) ofconstructivist narratology to analyze jahan afrooz's story darabnameh beighami, (1970) with a particular focus on its narrativesequences. conducted as a descriptive-analytical study, it alignsselected evidence from the text with bremond's (1977) model.afrooz’s story comprises three primary sequences that together form the main narrative. the actions and events within the tale create a coherent narrative centered its characters. the study identifies three types of sequences outlined by bremond (1977): enchainment, enclave, and joining. in the enchainment and enclave sequences, a series of continuous actions guide the characters through the story. in contrast, the joining sequence depicts a conflict between the antihero’s reactions and the restraining forces, as well as the actions of the hero and main character. the characterization in afrooz's story aligns with bremond's (1977) theory, illustrating that the protagonist's goals are portrayed as both achievable and unattainable by the story's conclusion. the findings indicate that bremond's (1977) constructivist model is effectively applicable to jahan afrooz’s story, fitting well within its framework.