a comparative study of the metadiscourse markers used by iranian and chinese efl university students

Second language (l2) learners from different cultures and with different first languages seem to be different in developing writing texts because of the interference of the students’ first language (l1) and first culture (c1). one of the most popular contrastive writing studies in recent decades is the comparison of the employment of metadiscourse markers in the written texts of students with different l1s and c1s. the present study compared the rhetorical patterns of efl university students’ argumentative essays in iranian and chinese composition classrooms. this research aimed to investigate the interference of l1 on the use of rhetorical patterns in two different cultural settings. for doing so, hyland’s model for interactive discourse markers was used. the required data were collected from 80 efl learners in iran and china, who were selected through convenience sampling technique. after collecting the data, mann-whitney u test was run to clarify the differences in using metadiscourse markers. the results indicated that there were significant differences between iranian and chinese efl students in the use of four interactive metadiscourse markers; however, both groups were similar in the use of code glosses because no statistically significant difference was found between them. the findings of this research can deepen the insight about culture-specific variations in writing skill and choosing more effective pedagogical ways.

مطالعه تطبیقی نشانگرهای فراگفتمانی مورد استفاده زبان انگلیسی آموزان ایرانی و چینی

نوشتن یک فعالیت اجتماعی و عامل مهمی در روند سوادآموزی جامعه است. به نظر می رسد زبان‌آموزان - با فرهنگ‌ها و زبان مادری مختلف - به دلیل تداخل زبان اول عملکرد متفاوتی در نگارش متون به زبان خارجی نشان می‌دهند. در دهه‌های اخیر یکی‌ از معروف ترین مطالعات در زمینه مقایسه استفاده از شاخص های فراگفتمانی در نگارش متون توسط زبان‌آموزانی بوده است که زبان و فرهنگ مادری آنها متفاوت از زبان دوم است. این پژوهش ، انشاهای اغنایی نوشته شده توسط دانشجویان زبان انگلیسی با ملیت ایرانی و چینی را با هم مقایسه نموده است. هدف پژوهشگران بررسی تاثیر زبان اول در استفاده از شاخص های بلاغی در دو محیط فرهنگی متفاوت بود. برای انجام این مطالعه از مدل هایلند که دارای شاخص های مرحله‌ای، تغییر موضوع، ارجاعی درون متنی، ارجاعی برون متنی، و نشانگرهای اطلاعاتی می‌باشد ، سود جسته شد. بدین منظور، 40 انشاء نوشته شده توسط دانشجویان فارسی زبان و 40 انشاء نوشته شده توسط دانشجویان چینی زبان به صورت غیر تصادفی انتخاب و مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. پس از کاربست آزمون مان ویتنی یو - برای مقایسه میانگین استفاده از انواع شاخص های فراگفتمانی - یافته ها نشان داد که به جز یک مولفه، در استفاده از سایر شاخص های فراگفتمانی در نگارش متون توسط دانشجویان ایرانی و چینی رشته زبان انگلیسی تفاوت معنی داری وجود دارد. یافته های پژوهش می تواند موجب تعمیق بینش برنامه ریزان درسی زبان های خارجی در رابطه با ادراک تفاوت های بینافرهنگی در نگارش و استفاده از روش های موثرتر برای تعدیل این تفاوت ها گردد.