the status and validity of the independence of arbitration condition in iranian law and international commercial arbitration law regarding the uncitra arbitration in education

Education is shifting more and more from public goods to private goods. this process starts with statebuilding of education and then moves towards commercialization and full privatization. also, the activities of private sector have affected formal and informal education systems in both arenas of educational services and educational provision. the consequence of these changes is presence of different actors and, of course, possible differences between them. since the geographical scope of commercialization of education is not limited to national borders of a country, the purpose of this article is to examine status and validity of independence of arbitration in iranian law and international commercial arbitration law with an approach to uncitral arbitration. the present research method is a comparison with documentary approach and data analysis method is reanalysis. the research findings indicated a legal vacuum in the field of education business at both national and international levels for iranian actors. the research findings also showed that there are similarities between iranian law and uncitral arbitration regarding status and validity of independence of arbitration condition. in addition, lack of a clear concepts’ definition of &business activity& and &citizenship& are two major differences between iran law and uncitral law. according to the research findings, iranian legislators and educational policymakers are encouraged to prepare and approve a separate law on educational business.

جایگاه و اعتبار استقلال شرط داوری در حقوق ایران و قانون داوری تجاری بین المللی با رویکردی بر داوری آنستیرال در حوزه آموزش

آموزش هر روز بیش از پیش از کالایی عمومی به کالای خصوصی تغییر وضعیت می دهد. این روند از دولتی سازی آموزش رسمی شروع و سپس به سمت تجاری سازی و خصوصی سازی کامل حرکت می کند. هم چنین فعالیت بخش خصوصی هر دو نظام رسمی و غیر رسمی آموزش را در دو حوزه خدمات آموزشی و تدارکات آموزشی تحت تاثیر خود قرار داده است. پیامد این موضوع، حضور کنش گران مختلف و طبعا بروز اختلافات احتمالی بین آنان است. از آنجایی که حیطه جغرافیائی تجاری سازی آموزش محدود به مرزهای ملی یک کشور نیست ، هدف مقاله حاضر بررسی جایگاه و اعتبار استقلال شرط داوری در حقوق ایران و قانون داوری تجاری بین المللی با رویکردی بر داوری آنستیرال است.روش تحقیق حاضر ، تطبیقی با رویکرد مطالعه اسنادی و روش تحلیل داده ها ، تحلیل مجدد است. یافته های تحقیق مبین خلاء قانونی در حوزه تجارت آموزش در هر دو سطح ملی و بین المللی برای کنشگران ایرانی است.هم چنین یافته های تحقیق نشان داد که بین حقوق ایران و قانون داوری آنستیرال در خصوص جایگاه و اعتبار استقلال شرط داوری تشابه وجود دارد. علاوه بر این ، فقدان تعریف روشن از مفاهیم &فعالیت تجاری& و & تابعیت& دو تفاوت عمده بین قانون ایران و قانون آنستیرال در حوزه شرط داوری است. با توجه به یافته های تحقیق ، به قانون گزاران و سیاست گزاران آموزشی ایران تصویب قانونی مجزا برای تجارت آموزش پیشنهاد می گردد.