explaining role of religious education in the face of new millennium’s crises: peace as a method of education in the qur’an and new testament

Achieving peace is one of the constant human desires and one of the most important goals of religions. contrary to this goal, many international conflicts in recent decades have had a religious aspect and have taken away peace from people around the world. in this situation, many theologians have tried to emphasize on commonalities of religions and focus their attention on a common understanding in matters such as peace and tranquility in religious sources. the present study also stems from the belief that the abrahamic religions seek afterlife salvation and worldly peace for all humanity. the purpose of article is to explain role of religious education in the face of new millennium’s crises by emphasizing peace as a method of education in two religious books of muslims and christians, the qur’an and the new testament. the research method is historical comparative and documentary method is used to collect data. the method of data analysis is qualitative content analysis with a concise approach. the research findings show that the most important common component in theistic religions is that belief in god and religious legitimacy automatically leads to peace. another finding is that different interpretations of the content of religious books can turn concept of peace into a tool to justify violence. the final finding is that content of qur’an and the new testament show that both heavenly books seek peace of man in both worlds.

تبیین نقش تربیت دینی در مواجهه با بحران های هزاره جدید: آرامش به منزله شیوه تربیتی در قرآن و عهد جدید

دستیابی به آرامش یکی از خواسته های همیشگی بشر و یکی از مهم ترین اهداف مذاهب بوده است. در تضاد با این هدف ، در چند دهه اخیر بسیاری از کشمکش های بین المللی جنبه مذهبی یافته و آرامش را از بسیاری از مردم در گوشه وکنار جهان گرفته است. در این وضعیت بسیاری از دین باوران تلاش کرده اند بر وجوه مشترک ادیان تاکید و توجه خود را معطوف به درک مشترک در اموری همچون صلح و آرامش در منابع دینی نمایند.  پژوهش حاضر نیز از این باور سرچشمه می گیرد که ادیان ابراهیمی جویای رستگاری اخروی و آرامش دنیویی برای همه بشریت هستند. هدف مقاله ، تبیین نقش تربیت دینی در مواجهه با بحران های هزاره جدید با تاکید بر آرامش به منزله شیوه تربیتی در دو کتاب مذهبی مسلمانان ومسیحیان قرآن و عهد جدید است. روش تحقیق ، تطبیقی تاریخی و برای جمع آوری داده ها از روش اسنادی ( کتابخانه ای) استفاده گردید. روش تحلیل داده ها ، تحلیل محتوای کیفی با رویکرد تلخیصی است. یافته های تحقیق نشان می دهد مهم ترین مؤلفه مشترک در ادیان ابراهیمی آن است که باور به خدا و حقانیت مذهبی بنحو غیر ارادی باعث کسب آرامش می شود. یافته دیگر مبین آن است که تفاسیر متفاوت از محتوی کتاب های مقدس دینی می تواند مفهوم آرامش را به ابزاری برای توجیه خشونت مبدل سازد. آخرین یافته اینکه محتوی قرآن و عهد جدید نشان می دهد هر دوکتاب آسمانی در پی آرامش انسان در هر دو جهان هستند.