طرح راهبردی ارتقای همگرایی قومی در ایران

زمینه و هدف: همگرایی قومی از مفاهیم کلیدی در مطالعات اجتماعی، علوم سیاسی و امنیتی است که به‌دنبال یافتن راه‌هایی برای هم‌زیستی در یک جامعه چندفرهنگی است. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل محیطی موثر بر همگرایی اقوام تلاش دارد تا راهبرد‌هایی را برای ارتقای همگرایی قومی ارائه دهد.روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها توصیفی است که با استفاده از روش برنامه‌ریزی راهبردی دیوید، انجام شده است. مراحل پژوهش شامل ارزیابی عوامل داخلی(نقاط قوت و ضعف) و خارجی (فرصت‌ها و تهدید‌ها )، تعریف چشم انداز، ارزش‌ها، تدوین سیاست‌های راهبردی و در نهایت تشکیل ماتریس  qspm  است. جامعه این پژوهش شامل اساتید و اعضای هیات علمی و پژوهشگران حوزه قومیت و نهاد‌های مرتبط و روش نمونه‌گیری با روش  نمونه‌گیری هدفمند بوده که تعداد 52 نفر تعیین شدند.یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد همگرایی قومی در ایران از نظر نقاط قوت و ضعف در وضعیت محافظه کارانه و از نظر تهدید و قوت در وضعیت تدافعی معطوف به تهدید قرار دارد. در ماتریس (qspm)  بیشترین راهبرد و امتیاز راهبردی به راهبرد‌های wt  یا تدافعی تعلق گرفت.نتیجه‌گیری: موقعیت راهبردی همگرایی قومی در ایران در وضعیت تدافعی قرار داشته و در این زمینه چهار راهبرد 1-رفع احساس محرومیت نسبی به‌منظور مقابله با تاثیرگذاری رسانه‌ای بیگانگان در واگرایی اقوام؛ 2-اجتناب از نگاه امنیتی و اغراق‌آمیز در مسائل قومی به‌منظور مقابله با پیامد‌های واگرایانه؛ 3- مقابله با بسترهای ترویج افراطی‌گری مذهبی به‌منظور مقابله با پیامد‌های بنیادگرایی افراطی در منطقه؛ 4-اجتناب از جزم اندیشی در ارکان اداری و اجرایی کشور به‌منظور مقابه با بی‌عدالتی اجتماعی و پیامد‌های اختلاف افکنانه در اقوام .

providing strategic plan promotion of ethnic convergence in iran

background and aim:ethnic convergence is a key concept in social studies, political science, and security that seeks ways for coexistence in multicultural societies. this research aims to identify environmental factors influencing ethnic convergence and propose strategies to enhance it.method:this applied and descriptive study used david's strategic planning method. the process involved assessing internal factors (strengths and weaknesses) and external factors (opportunities and threats), defining vision and values, formulating strategic policies, and creating a qspm matrix. the population included professors, faculty members, and researchers in ethnicity and related institutions. purposive sampling was used, with 52 participants.findings:results showed ethnic convergence in iran is in a conservative state regarding strengths and weaknesses and in a defensive state regarding threats and strengths. in the qspm matrix, the highest scores were assigned to wt (defensive) strategies.conclusions:the strategic position of ethnic convergence in iran is defensive. four strategies were developed: 1) addressing relative deprivation to counter foreign media influence on ethnic divergence, 2) avoiding security-focused and exaggerated views on ethnic issues to prevent divisive outcomes, 3) combating religious extremism to counter regional fundamentalism consequences, and 4) avoiding dogmatism in administrative and executive bodies to prevent social injustice and ethnic divisions, along with essential requirements and solutions