تحلیل فضای گفتمانی نوروز: از کنش‌های اجتماعی تا کارکردهای نشانه انسان‌شناختی

از دیدگاه نشانه معناشناسی گفتمانی، سه عنصر سوژه، اُبژه و جهان هستی در فرآیند تولید معنا دخالت دارند که بر مبنای ارتباطی حسّی ادراکی در تعاملاند. در این رویکرد آنچه اهمیّت دارد ﺣﻀﻮر ﻛﻨﺸﮕﺮ است ﻛﻪ در ﻣﺒﺪا ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮار دارد. این پژوهش قصد دارد تا با اتکاء به رویکرد نشانه-معناشناسی گفتمانی، به تحلیل فضای گفتمانی نوروز از ورای کنش های اجتماعی و کارکردهای نشانه انسان شناختی آن بپردازد. مسئلۀ اصلی این پژوهش، بررسی گفتمان نوروز با توجه به حضور پدیدارشناختی سوژۀ انسانی، انتقال فضاهای گفتمانی در پی برهم کنش های جمعی و برقراری نظام تطبیقی در نتیجۀ عملکرد فراکنشی سوژۀ جمعی است.پرسش اصلی اینست که چگونه گفتمان نوروز، با دارا بودن کنشهای اجتماعی و فضاهای توپولوژیکی متکثّر ، قادر به ایجاد ارتباط مبتنی بر تطبیق میان انسان و جهان هستی است؟ با توجه به اینکه بنیان فکری نشانه معناشناسی بر اصل وابستگی معنا به حضور پدیداری سوژه و تعامل او با ابژه های جهان هستی استوار است ؛ روش تحقیق اتخاذ شده با تکیه بر این رویکرد، مطالعۀ کیفی فضاهای گفتمانی نوروز و نقش کنشگران در انتقال این فضاهاست. یافته های تحقیق نشان میدهد که سپهرنشانه ای نوروز با امکانِ انتقال فضاها؛ کنشها و ارزشها منجر به برقراری وحدت میان انسانها و جهان هستی می گردد.

analyzing the discourse space of nowruz: from social actions to antroposemiotic functions

from the point of view of discourse semiotics, three elements of the subject, object and universe are involved in the process of meaning generation, on the basis of sensory-perceptual communication. this research aims to analyze the discourse space of nowruz beyond the social actions and its anthroposemiotic functions. the main issue is to investigate nowruz discourse with regard to the phenomenological presence of the human subject, the transfer of discursive spaces following collective interactions and the establishment of a matching system as a result of the transactional performance of collective subject. the question is how the nowruz discourse, is able to create a relationship based on adaptation between humans and the universe? considering that the intellectual foundation of semiotics is based on the principle of the dependence of meaning on the phenomenal presence of the subject and his interaction with the objects of the universe; the research method adopted based on this approach is the qualitative study of nowruz spaces and the role of actors in the transfer of spaces. the findings of the research show that the semiosphere of nowruz, with the possibility of transferring spaces, leads to the establishment of unity between humans and universe.