تحلیل عناصر زبان عرفانی مولانا در مجالس سبعه

مجالس سبعه، اگر چه در پرتو درخشان مثنوی و غزلیات شمس، تابش کمتری دارد، امّا یکی از آثار مولانا در القای اندیشه عرفانی او به مخاطب است، مولانا در این کتاب کم حجم، از طریق مناجات‌های دلنشین و زیبای خود، نمونه ای از رابطۀ روحانی و عرفانی انسان با خدا را نشان می‌دهد و از آن پس با استفاده از ابزار‌های بلاغی، اندیشه باطن گرایی خود را آشکار می‌سازد. در بیان این اندیشه‌ها تشبیه، استعارۀ مفهومی، روایت، تقابل‌های دوگانه، پارادوکس و تاویل نقش موثر‌تری در ساختن زبان عرفانی او داشته است. اطلاعات این مقاله به روش کتاب خانه ای گردآوری و با استفاده از روش تحقیق کیفی و توصیفی، تحلیل شده است. حاصل پژوهش نشان می‌دهد که زبان عرفانی زبانی مستقل و در برابر زبان‌های دیگر نیست، بلکه کاربری خاص از یک زبان عام است که نشانه‌های نظام عرفانی بدان تشخص می‌بخشد.

analyzing the elements of rumi's mystical language in majalese-saba'

although majalese saba' shines less in the bright light of masnavi and shams's lyrics, but it is one of rumi's works in inspiration his mystical thought to the audience. in this compact book, through his pleasant and beautiful prayers, rumi shows an example of the spiritual and mystical relationship between man and god, and then using rhetorical tools, he reveals his esoteric thought. in expressing these ideas, simile, conceptual metaphor, narration, binary oppositions, paradox and interpretation have more effective role in constructing his mystical language. the information of this article has been collected by library method and analyzed using qualitative descriptive method. the result of the research shows that mystical language is not an independent language and against other languages, but it is a special application of a common language that is personalized by the signs of the mystical system.