cross-cultural pragmatic failure in english language classrooms: development of a multi-dimensional model based on efl teachers’ and learners’ perceptions

The present study aimed at investigating the perceptions of english language teachers and learners towards cross-cultural pragmatic failure in iranian efl contexts. to elicit the information for the construction of cross-cultural pragmatic failure questionnaire, besides reviewing the related literature, a semi-structured interview was conducted with 12 university instructors in the field of applied linguistics. employing an exploratory sequential mixed methods design, the researchers developed and validated the questionnaire with 25 items on a 5-point likert-type scale ranging from strongly disagree to strongly agree with 220 efl teachers and learners. principal component analysis extracted 6 factors: semantic inappropriacy, insufficient pragmatic instruction, social interaction deficiency, interlingual transfer, cross-cultural illiteracy, and grammatical inadequacy via spss software. confirmatory factor analysis confirmed this multi-dimensional model using structural equation modeling via lisrel software. the constructed questionnaire was then administered to the target population comprising 165 iranian efl instructors and students from different state universities and language institutes in tehran, to investigate their perceptions towards cross-cultural pragmatic failure. the findings of the study indicated that efl teachers perceived insufficient pragmatic instruction as the most substantial factor leading to cross-cultural pragmatic failure in efl classrooms, followed by social interaction deficiency, cross-cultural illiteracy, semantic inappropriacy, grammatical inadequacy, and finally interlingual transfer as the least important factor while efl learners perceived semantic inappropriacy as the most and interlingual transfer as the least contributing factors to cross-cultural pragmatic failure. the study’s implications for efl teachers and learners, educators, and materials developers are discussed and suggestions for further research are provided.

منظورشناسی ناموفق بین فرهنگی در کلاسهای زبان انگلیسی: توسعه یک مدل چند بعدی براساس ادراک مدرسان و فراگیران زبان انگلیسی بعنوان زبان خارجی

تحقیق حاضر به منظور بررسی نگرش مدرسان و فراگیران ایرانی زبان انگلیسی نسبت به منظور شناسی ناموفق بین فرهنگی در بافت های زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی انجام گرفت. جهت گردآوری اطلاعات برای طراحی پرسشنامه منظور شناسی ناموفق بین فرهنگی علاوه برمرورپیشینه تحقیق، مصاحبه ای نیمه ساختاریافته با 12 نفرازاساتید دانشگاه متخصص در زبانشناسی کاربردی انجام شد. با بکارگیری روش پژوهش مختلط نوع ترتیبی اکتشافی، پرسشنامه مذکور با 25 گویه درمقیاس 5 گزینه ای لیکرت از درجه کاملاً مخالف تا کاملاً موافق با مشارکت 220 نفر از مدرسان وفراگیران ایرانی زبان انگلیسی تهیه و روایی آن تآیید گردید. با استفاده از تجزیه و تحلیل مولفه های پرسشنامه مذکورشش عامل شامل: نادرستی معنایی، آموزش ناکافی منظورشناسی زبان، عدم تعاملات اجتماعی، انتقال بین زبانی، فقدان دانش بین فرهنگی و فقر دانش دستوری زبان استخراج شد. روایی این مدل چند بعدی ازطریق تحلیل عامل تاییدی، با بکار گیری مدل معادلات ساختاری (sem) و با استفاده از نرم افزار لیسرل انجام شد. بمنظور بررسی نگرش مدرسان و فراگیران زبان انگلیسی نسبت به منظورشناسی ناموفق بین فرهنگی، پرسشنامه طراحی شده دراختیار جامعه هدف شامل 165 نفر مدرس و فراگیر زبان انگلیسی دردانشگاهها و موسسات آموزش زبان قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که مدرسان زبان انگلیسی آموزش ناکافی منظورشناسی زبان را به عنوان مهمترین عامل، وبدنبال آن عدم تعاملات اجتماعی، فقدان دانش بین فرهنگی، نادرستی معنایی، فقر دانش دستوری زبان و درانتها انتقال بین زبانی را به ترتیب بعنوان عوامل منجربه منظورشناسی ناموفق بین فرهنگی تشخیص دادند، درحالی که زبان آموزان انگلیسی نادرستی معنایی را مهمترین و انتقال بین زبانی را کم اثرترین عامل شناسایی نمودند. یافته های تحقیق توجه بسیاری از مدرسان و فراگیران زبان انگلیسی ، مربیان و طراحان و تولید کنندگان مواد آموزشی را به خود اختصاص خواهد داد، و در پایان، پیشنهاداتی نیز به منظور پژوهشهای آتی ارائه گردیده است.