>
Fa   |   Ar   |   En
   بررسی شاخص‌های زیست پذیری در بافت‌های فرسوده و تاریخی محلات شهری مطالعه موردی: منطقه 12 کلانشهر تهران  
   
نویسنده چشمی محمد ,حق زاد آمنه ,رمضانی پور مهرداد ,ابراهیمی لیلا
منبع شهر پايدار - 1399 - دوره : 3 - شماره : 3 - صفحه:87 -95
چکیده    بافت های فرسوده و تاریخی درون بخش های قدیمی و میانی شهرها به دلیل شرایط خاص اقتصادی، اجتماعی و کالبدی خود، موجبات فرسودگی و شکاف عمیق با سایر بخش های شهری را پدید آورده است. پایین آمدن منزلت اجتماعی و اقتصادی و نابسامانی های کارکردی و کالبدی این بافت ها به همراه افت بسیار شدید کیفیت محیطی زیست شهری، ضرورت توجه به زیست پذیری این محدوده ها از شهر را بیش از پیش نموده است. در این راستا تحقیق حاضر با روش توصیفی تحلیلی به بررسی و اولویت بندی عوامل موثر بر زیست پذیری بافت های فرسوده و تاریخی منطقه 12 شهر تهران در راستای پایداری محلات شهر پرداخته است. جامعه آماری ساکنین بافت فرسوده و تاریخی منطقه 12 است که حجم آنها با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384 نفر می باشد. روش جمع آوری داده ها اسنادی کتابخانه ای و با استفاده از ابزار پرسش نامه است. برای تجزیه و تحلیل و همچنین آزمون فرضیه های تحقیق از مدل های ویکور،  روش درون یابی داده های (idw) و همچنین آزمون t test استفاده شده است. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که منطقه 12 به‌طورکلی به لحاظ شاخص‌های زیست پذیری در وضعیت نسبتاً مطلوبی قرار دارد. در بین محلات محله بهارستان در وضعیت مطلوب در مقابل محله های بازار و پامنار در وضعیت نامطلوبی به لحاظ شاخص‌های زیست پذیری قرار دارند. با توجه به یافته‌های پژوهش، مولفه‌های امکانات زیرساختی وحمل و نقل به ترتیب با بیشترین میزان مطلوبیت، اثرگذارترین مولفه‌ها در زیست پذیری منطقه 12 بوده و مولفه‌های امنیت اجتماعی و فردی، هویت و حس مکان با کم ترین میزان مطلوبیت،کم اثرترین مولفه‌ها در زیست پذیری منطقه بوده اند.
کلیدواژه زیست پذیری، بافت فرسوده، بافت تاریخی، محلات منطقه 12 تهران
آدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس, ایران
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved