revisiting “axis of evil”: liberal ironist and shepard's god of hell

United states adopted the nineteenth century british model of colonialism for the twentieth century, specially in the exercise of controlling people's perspectives within the country while undertaking the adventure of directly interfering in other countries’ affairs. when president bush addressed three countries around the world as axis of evil on january 29, 2002, he was following the same route. nevertheless, coining the phrase was not enough, and making people believe it required the main task that became possible through creating an intellectual atmosphere in which the focus was to promote the picture of good and evil embedded in the addressing of axis of evil. consequently, any voice out of tune was hushed instantly, even if it meant sam shepard who had previously won great fame on the american stage by his family plays. shepard never stopped on the notion of revealing the multiplicity of self, interacting with different geopolitical situations. as such, it is no wonder that his god of hell is pursuing the same aim, a play totally neglected by the critics and reviewers for being too political and incoherent. nevertheless, the research at hand is to demonstrate that shepard is a true intellectual or, in rorty's term, a liberal ironist, able to entangle himself from the tissues of the aforementioned cultural war by considering people's susceptibility to humiliation.

تجدید عهد «محور شرارت»: آزادی‌خواه طعنه‌زن و خداوندگار جهنم شپرد

ایالات متحده مدل استعمار بریتانیایی قرن نوزدهم را برای قرن بیستم، اقتباس کرد، به ویژه در اعمال کنترل دیدگاه‌های مردم درون کشور، در تمام مدتی که پذیرای ماجراجویی دخالت مستقیم در امور کشورهای دیگر بود. هنگامی‌که رئیس‌جمهور بوش سه کشور در سراسر جهان را در 29 ژانویه 2002 محور شرارت خطاب کرد، همان مسیر را دنبال می‌کرد. با این وجود، ابداع این عبارت کافی نبود و متقاعد کردن مردم با ایجاد فضای فکری که در آن تمرکز بر ترویج تصویر خیر و شر در پرداختن به محور شر نهفته بود، امکان‌پذیر شد. در نتیجه هر صدایی خارج می باست خنثی شود. حتی اگر سم شپرد مورد نظر باشد که قبلاً شهرت بسیاری را در صحنة تئاتر آمریکا با بازی‌های خانوادگی‌اش به دست آورده بود. شپرد در مورد مفهوم ابراز چندگانگی خود در تعامل با شرایط جغرافیایی مختلف هرگز از پا نایستاد. بنابراین جای تعجب نیست که خداوندگار جهنم او این هدف را دنبال کند، نمایشنامه‌ای که به سبب بسیار سیاسی و بی‌ربط بودن کاملاً مورد غفلت منتقدین و داوران قرار گرفت. با این وجود، پژوهش حاضر برای نشان دادن این است که شپرد یک متفکر واقعی یا از نگاه ریچارد رورتی، یک آزادی‌خواه طعنه‌زن است که می‌تواند با در نظر گرفتن حساسیت مردم به تحقیر، خود را درگیر موضوع‌های جنگ فرهنگی مذکور کند.