a socio-cognitive approach toward source-based writing instruction: professors’ perceptions and current constraints

This article proposes a socio-cognitive approach toward the instruction of source-based writing, a common practice that students are required to perform in the academic milieu at higher education. writing from sources entails cognitive processes of critically selecting the reliable sources of input, connecting their content to one’s own ideas, and integrating them into one’s written text to construct meaning. it also requires knowledge of socio-contextual dimensions of academic writing literacy, including ethics of acknowledging the authorship of sources and writers’ awareness of their disciplinary genre (dovey, 2010). the purpose of this interpretive qualitative research, accordingly, is to inquire into the status quo of the approaches implemented in the iranian academic writing courses of english majors, i.e. english literature, english translation, and teaching english as a foreign language (tefl), to practice source-based writing. to this end, seven university professors who had the experience of teaching academic writing courses in the context of interest were selected based on purposeful sampling to take part in in-depth semi-structured interviews. the results revealed that the academic writing courses fail to effectively value the cognitive processes of meaning-making involved in writing from sources; these are overshadowed by the existing dominant product-based pedagogy and a number of constraints underlined by the interviewees, including learners’ limitations, time restraint, and technological facility impediments. the implications of the study for the curriculum developers and academic writing instructors will be discussed.

رویکردی اجتماعی-شناختی به آموزش نوشتار مبتنی بر منابع: برداشت‌های اساتید و محدودیت‌های موجود

در این مقاله رویکردی اجتماعیشناختی در تدریس مهارت نوشتاری مبتنی برمنابع به عنوان یکی از فعالیت های نوشتاری رایج در جامعه دانشگاهی مورد بررسی قرار می گیرد. نوشتار مبتنی بر منابع، فرایندهای شناختی انتخابِ نقادانه منابع معتبر درون‌داد، برقراری ارتباط میانِ محتوای آن‌ها با نظرات خود شخص و تلفیق منابع در متن نوشتاریِ یک شخص برای تولید معنا را شامل می‌شود. همچنین، نوشتار مبتنی بر منابع، نیازمند ابعاد اجتماعیبافتی دانش نوشتاری دانشگاهی از قبیل اخلاقیات در حق تألیف منابع  و آگاهی نویسندگان نسبت به ژانر رشته تحصیلی است (دووی، 2010). بنابراین هدف از تحقیق کیفی تفسیری پیش رو، بررسی وضعیت کنونی رویکردهای به‌کار‌گرفته‌شده در کلاس‌های مهارت نوشتاری دانشگاهی ایرانی در رشته‌های انگلیسی مانند ادبیات انگلیسی، ترجمه زبان انگلیسی و آموزش زبان انگلیسی برای تمرین نوشتار مبتنی بر منابع است. در این راستا، هفت استاد دانشگاه که از سابقه تدریس در کلاس‌های نوشتاری دانشگاهی در محیط آموزشی مورد نظر برخوردار بوده، بر اساس نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند تا در مصاحبه‌های ژرف‌نگر نیمه‌ساختاریافته شرکت کنند. نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که کلاس‌های نوشتاری دانشگاهی، نمی‌توانند به صورت کارآمد فرآیندهای شناختی تولید معنا در نوشتار مبتنی بر منابع را ارزیابی کنند. این‌ موارد تحت‌الشعاعِ آموزش تولیدمحور حاکمِ از پیش‌موجود و تعدادی از محدودیت‌های موردِ تأکید مصاحبه‌شوندگان، از جمله محدودیت‌های یادگیرندگان، محدودیت زمانی، و موانع تسهیلات دسترسی به فناوری‌ها هستند. کاربردهایی پژوهش حاضر برای تدوین‌گران برنامة درسی و مدرسان نوشتار دانشگاهی بحث و بررسی خواهد شد.