آینده پژوهی «مفهوم مکان» در پیاده راه سازی (مورد پژوهی: خیابان های مرکزی شهر همدان)

هدف: پیاده‌راه‌سازی در ایران پدیده‌ای رو به رشد است. به‌منظور مرتفع ساختن معضلات مختلف مربوط به تراکم مرکزیت شهر، نیاز به پیاده‌محورسازی مسیرهای شهری در این محدوده‌ی شهرها احساس می‌شود؛ این در حالی است که بسیاری از پروژه‌های توسعه‌ی پیاده‌‌راه‌ها پس از اجرا، با چالش‌های جدیدی در شهرسازی مواجه هستند. یکی از این مسائل توجه به «مفهوم مکان» در ایجاد مسیرهای پیاده‌محور در جریان مکان‌سازی آن‌ها است. از این رو پژوهش حاضر در‌صدد آینده‌نگاری شاخص‌های مکان پیش از اجرای پیاده راه، در مسیرهای شهری است. روش تحقیق: روش این پژوهش ترکیبی از کیفی و کمی با رویکردی ساختاری‌- تفسیری است. در مرحله اول به ارائه‌ی شاخص‌های مکان از میان مدل‌های مکان در ترکیب با یافتن شاخص‌های مکان‌سازی پیاده‌‌راه‌ها در مطالعات پیشین با استفاده از شیوه‌ی vos viewer پرداخته شد. نتایج و بحث: با بهره گیری از روش دلفی و تحلیل ساختاری micmac نشان داده شد که شاخص های پیوندها، اتصال فضایی و خوانایی تاثیرگذارترین متغیرهای مستقیم و متغیرهای رویداد، تنوع اقشار و حضور گردشگر تاثیرپذیرترین مولفه ها در آینده پیاده راه سازی خیابان های تختی، شریعتی، شهدا و باباطاهر در شهر همدان است. یافته ها ارتباط عوامل ساختار فضایی و کالبدی را از تاثیرگذاری آنها بر عوامل اجتماعی، نشان می دهد. نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که در تحلیل ساختار فضایی به وسیله شیوه space syntax خیابان شریعتی با رقم بالاتر خوانایی که از نسبت به سه خیابان « مفهوم مکان » ارتباط بین ارزشهای یکپارچگی و اتصال ناشی می شود؛ دارای شرایط بهتری برای پیاده محور شدن از بعد دیگر است.

future research of the concept of place in the pedestrianization of the central streets of hamadan city

of the city center, the need to make urban routes pedestrian-oriented in these areas of the cities is felt; at the same time, many pedestrian development projects face new challenges in urban development after implementation. one of these issues is paying attention to the concept of place in the creation of pedestrian-oriented routes in the course of their place-making. therefore, the current research aims to forecast the location indicators before the implementation of the sidewalk in urban routes. the research method is a combination of qualitative and quantitative with a structural-interpretive approach. in the first stage, the presentation of location indicators from among the location models was discussed in combination with finding the location indicators of sidewalks in previous studies using the vos viewer method. then, using the delphi method and micmac structural analysis, it was shown that the indicators of links, spatial connectivity and readability are the most influential direct variables and event variables, the diversity of strata and the presence of tourists are the most influential components in the future of street pavement construction. takhti, shariati, shohada and baba-taher are in hamedan city. the findings show the relationship between spatial and physical structure factors and their impact on social factors. also, the results indicate that in the analysis of the spatial structure by means of space syntax, shariati street has a higher number of readability that comes from the relationship between the values of integrity and connection; it has better conditions to be pedestrian-oriented from the concept of place dimension than the other three streets.