مولفه‌های شخصی تاثیرگذار بر مطلوبیت وضعیت موجود محیط مسکونی مبتنی بر شاخص‌ های رضایتمندی مدنظر ساکنین (نمونه موردی: خانه‌های ویلایی و کوتاه‌ قامت منطقه 4 شهری تبریز)

بیان مساله: رضایتمندی ساکنان به‌عنوان عامل تعیین‌کننده و تثبیت‌کننده مطلوبیت مسکن انکارناپذیر است. در این راستا، مطالعات رضایتمندی گونه‌ای از تحقیقات کاربرمدارانه است که امروزه در جهت ارتقای سطح ارزشی نظر کاربران و انتظارات آنان رونق یافته است که به‌عنوان یکی از روش‌های مهم برای ارزیابی مطلوبیت مسکن استفاده می‌شود. رضایتمندی از مسکن به‌عنوان شاخص‌ سنجش کیفیت مسکن، به بررسی میزان مطلوبیت وضعیت فعلی مسکن می‌پردازد. تابه‌حال نگرش‌های بسیطی از چگونگی و چیستی رضایتمندی ساکنان تا مولفه‌های تاثیرگذار آن بر مطلوبیت محیط مسکونی مطرح گردیده است، تحقیقات حاکی از آن است که شاخص‌های شخصی کاربران به‌عنوان مولفه‌ای اساسی و غیرقابل‌ پیش ‌بینی نقش تبیین‌گری در معیاردهی سایر مولفه‌های موثر دارد که متناسب با فرهنگ و محدوده جغرافیایی تغییر می‌کند؛ لذا پژوهش حاضر به تبیین مولفه‌های شخصی تاثیرگذار بر مطلوبیت وضعیت موجود محیط مسکونی بستر مطالعاتی مبتنی بر شاخص‌های رضایتمندی ساکنان می‌پردازد.سوال تحقیق: نوشتار حاضر در پی پاسخ به این پرسش‌ها است؛1- رابطه‌ بین شاخص‌های شخصی ساکنان و سایر مولفه‌های رضایتمندی از حیث تحقق مسکن مطلوب در منطقه 4 شهرداری تبریز به چه صورت است؟، 2-کدام یک از مولفه‌های شخصی رابطه‌ مستقیم معنادار با تاثیرگذاری مثبت را با متغیرهای مطلوبیت محیط مسکونی مبتنی بر شاخص‌های رضایتی مدنظر ساکنان دارا می‌باشد؟اهداف تحقیق: تبیین مولفه‌های شخصی موثر بر شاخص‌های رضایتمندی از حیث تحقق مسکن مطلوب منطقه 4 تبریز مبتنی بر ایده‌آل‌ها، هنجارها و انتظارات ساکنان، هدف اصلی پژوهش حاضر می‌باشد.روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و روش انجام ترکیبی از روش‌های کیفی و کمی است، جهت نیل به اهداف مطالعه از نرم‌افزار اس.پی.اس.اس نگارش 23 استفاده گردید.مهم‌ترین یافته‌ها و نتیجه‌گیری تحقیق: در نتایج مولفه‌های شخصی تاثیرگذار بر مطلوبیت وضعیت موجود محیط مسکونی بستر مطالعاتی مبتنی بر شاخص‌های رضایتمندی ساکنان حاصل می‌شود، نتایج حاکی از آن است که مشخصه‌های سن، نقش اجتماعی، مالکیت و متراژ واحد به علت معنی‌دار بودن در تمامی متغیرها از مولفه‌های شخصی موثر بر ارتقای رضایتمندی ساکنان از حیث دستیابی به مطلوبیت سکونتی است. همچنین یافته‌ها نشانگر این است که ساکنانی که مالکیت بر واحد خود را دارند و متراژ واحد آن‌ها بیش از 100 مترمربع می باشد، دارای ارزیابی مطلوب تری نسبت به دیگران می‌باشند. این افراد اغلب جوان هستند با نقش اجتماعی فرزند، مادر و همسر، که از شرایط سکونتی خود راضی‌تر و مسکن از نگربه آنان مطلوب‌تر است.