چالش های انتقال خون در نوزادان نارس و راهکارهای ارتقای ایمنی بیمار در nicu

نوزادان نارس به دلیل ناپایداری همودینامیک حجم خون محدود و شیوع بالای انمی بیشترین دریافت کنندگان فراورده های خونی در بخش مراقب ویژه نوزادان nicu هستند. با وجود ضرورت انتقال خون در این گروه شواهد نشان می‌دهد که این مداخله می تواند با پیامد های نامطلوبی مانند نکروز انتروکولیت، عفونت های بیمارستانی و نیترات متابولیکی همراه باشد . این مطالعه با هدف بررسی چالش های انتقال خون در نوزادان نارس و مرور راهکارهای ارتقا ایمنی بیمار درnicu انجام شده است . پژوهش حاضر به صورت مرور روایتی با جستجو در پایگاه هایpubmed ,scopus وsid طی سال های 2018 تا 2024 انجام شد و مقالات مرتبط با پیامد های انتقال خون در نوزادان نارس و مداخلات بهبود ایمنی بیمار انتخاب و تحلیل گردید . نتایج نشان داد که انتخاب صحیح اندیکاسیون انتقال خون ، استفاده از آستانه های هموگلوبین مبتنی بر شواهد ، پایش دقیق قبل و بعداز تزریق ، آموزش تیم درمانی و اجرای پروتکل های استاندارد از مهمترین عوامل پیشگیری از عوارض هستند.مقدمه: نوزادان نارس به دلیل ناپایداری همودینامیک،حجم خون محدوده و شیوع بالای آنمی،بیشترین دریافت کنندگان انتقال خون در nicu هستند. هر چند این مداخله حیاتی است،اما می‌تواند پیامد های کوتاه مدت و بلند مدت شامل انتروکولیت،عفونت،اختلالات متابولیک و پیامدهای نورولوژیک همراه باشد. انتخاب اندیکاسیون مناسب، آستانه هموگلوبین مبتنی بر شواهد،پایش دقیق،آموزش تیم درمان و استانداردسازی پروتکل ها از مهمترین راهکارهای کاهش عوارض است. استفاده از استراتژی های جایگزین مانند اریتروپویتین،محدود کردن نمونه گیری های غیرضروری و بهره گیری از خون تازه نیز می‌تواند نیاز به انتقال خون را کاهش دهد. همکاری بین رشته ای و رویکردهای چند جانبه برای ارتقای ایمنی بیمار در nicu ضروری است.