مدیریت بیهوشی بیمار مبتلا به آمفیزم بولوز شدید همراه با دیورتیکول نای و عفونت فعال ریوی در جراحی اورژانسی: گزارش یک مورد

مردی 54 ساله با سابقه مصرف مزمن تریاک با تنگی نفس، درد قفسه سینه و دررفتگی قدیمی و مهمالمانده مفصل شانه که با آبسه بافت نرم و آمفیزم زیرجلدی عارضهدار شده بود، مراجعه کرد. سیتیاسکن قفسه سینه، آمفیزم سانتریاسینار و پاراسپتال دوطرفه، تراکمهای بهشکل «جوانه در حال شکفتن درخت» منطبق با عفونت آندوبرونشیال، بزرگی نای و دیورتیکول نای به ابعاد 13 در 12 میلیمتر را نشان داد. همزمانی این شرایط، خطرات قابلتوجهی برای مدیریت راه هوایی، تهویه و ثبات همودینامیک ایجاد میکرد. با هدف کاهش مواجهه با خطرات بالقوه ناشی از تهویه با فشار مثبت، حفظ تنفس خودبهخودی بهعنوان استراتژی بیهوشی انتخاب شد. القای بیهوشی با دوزهای کاهشیافته میدازولام (1 میلیگرم)، لیدوکایین (100 میلیگرم)، پروپوفول (50 میلیگرم) و فنتانیل (100 میکروگرم) انجام شد و پس از آن انفوزیون پروپوفول با دوز پایین (60 میکروگرم/کیلوگرم/دقیقه) برای نگهداری بهکار رفت. هیچ شلکننده عضلانی یا اکسید نیتروژنی استفاده نشد. عمل جراحی 95 دقیقهای بدون حادثه پیش رفت و هیچ عارضهای در طول بیهوشی و دوره کوتاه پس از عمل رخ نداد؛ بیمار در همان اتاق عمل اکستوبه شد. این مورد، خطرات تجمعی بیهوشی را هنگام همزمانی چند پاتولوژی ریوی و راه هوایی نشان میدهد و بر اهمیت برنامهریزی اختصاصی، بازبینی دقیق تصویربرداری و حفظ تنفس خودبهخودی برای پیشگیری از عوارض تهدیدکننده حیات مانند برونکواسپاسم، پارگی بولا یا پنوموتوراکس تاکید میکند.