انقلابی در بیهوشی سزارین: نقش نوظهور آرتیکائین

زمینه و هدف: بی‌حس‌کننده‌های موضعی سریع‌الاثر با مدت اثر متوسط برای بی‌حسی نخاعی در سزارین مطلوب هستند، جایی که آمادگی به‌موقع جراحی، پایداری همودینامیک مادر و تحرک زودرس پس از عمل، حیاتی است. آرتیکائین، یک بی‌حس‌کننده آمیدی که به دلیل داشتن حلقه تیوفن و متابولیسم دوگانه (کبدی + استراز پلاسما) متمایز می‌شود، شروع سریع و پاکسازی سریع سیستمیک را ارائه می‌دهد که ممکن است این نیازهای زایمانی را برآورده کند. این مرور روایتی، داده‌های فارماکولوژیک کنونی و شواهد بالینی را برای ارزیابی کارایی و ایمنی آرتیکائین به عنوان یک بی‌حس‌کننده نخاعی برای زایمان سزارین ترکیب می‌کند.مواد و روش‌ها: یک جستجوی جامع ادبیات در پایگاه‌های پاب‌مد، ام‌بیس و کتابخانه ککران برای بازه زمانی 1995 تا 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کارآزمایی‌های بالینی، بررسی‌های فارماکوکینتیک و ارزیابی‌های نوروتوکسیسیتی بودند که تجویز اینتراتکال یا اپیدورال آرتیکائین را در جمعیت‌های مامایی و غیرمامایی بررسی کرده بودند.یافته‌ها: نه کارآزمایی بالینی و چندین مطالعه فارماکولوژیک شناسایی شدند. آرتیکائین اینتراتکال (84–60 میلی‌گرم، 5% هایپرباریک) به طور مداوم بی‌حسی جراحی را در عرض 5–3 دقیقه ایجاد کرد و بلوک حسی را برای 85–70 دقیقه حفظ کرد، با بهبودی حرکتی و توانایی راه رفتن زودتر در مقایسه با بوپیواکائین. در جمعیت‌های مامایی، داده‌ها – اگرچه محدود – سطوح حسی قابل اعتماد، فشار خون پایدار مادر و نمرات آپگار نوزاد قابل مقایسه با داروهای مرسوم را نشان دادند. یافته‌های فارماکوکینتیک نیمه‌عمر پلاسمایی سریع 30–20 دقیقه‌ای را به دلیل هیدرولیز استری آشکار کرد که خطر سمیت سیستمیک را کاهش می‌دهد. در دوزهای سزارین، هیچ نوروتوکسیسیتی با اهمیت بالینی گزارش نشده است، اگرچه مطالعات حیوانی با دوز بالا نشان‌دهنده نیاز به هوشیاری مستمر است.نتیجه‌گیری: آرتیکائین شروع سریع، مدت اثر کافی حین عمل و بهبودی تسریع‌یافته مادر را ترکیب می‌کند و آن را به یک جایگزین امیدوارکننده برای بی‌حسی نخاعی در سزارین تبدیل می‌سازد. با این حال، قبل از پذیرش گسترده بالینی، انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده چندمرکزی بزرگ‌تر برای تایید ایمنی مامایی، بهینه‌سازی راهبردهای دوزدهی و ارزیابی پیامدهای بلندمدت نوزادی ضروری است.

revolutionizing cesarean anesthesia: the emerging role of articaine

background and purpose: rapid-acting, intermediate-duration local anesthetics are desirable for spinal anesthesia in cesarean section, where timely surgical readiness, stable maternal hemodynamics, and early postoperative mobilization are critical. articaine, an amide anesthetic distinguished by a thiophene ring and dual (hepatic + plasma-esterase) metabolism, offers a rapid onset and swift systemic clearance that may meet these obstetric requirements. this narrative review synthesizes current pharmacologic data and clinical evidence to evaluate articaine’s efficacy and safety as a spinal anesthetic for cesarean delivery. materials and methods: a comprehensive literature search was conducted in pubmed, embase, and cochrane library for the period 1995–2025. eligible studies included clinical trials, pharmacokinetic investigations, and neurotoxicity assessments examining intrathecal or epidural administration of articaine in both obstetric and non-obstetric populations.results: nine clinical trials and multiple pharmacologic studies were identified. intrathecal articaine (60–84 mg, 5% hyperbaric) consistently produced surgical anesthesia within 3–5 minutes and maintained sensory block for 70–85 minutes, with earlier motor recovery and ambulation compared to bupivacaine. in obstetric populations, data—though limited—demonstrated reliable sensory levels, stable maternal blood pressure, and neonatal apgar scores comparable to traditional agents. pharmacokinetic findings revealed a rapid 20–30 minute plasma half-life due to ester hydrolysis, reducing systemic toxicity risk. no clinically significant neurotoxicity has been reported at cesarean-section doses, though high-dose animal studies indicate the need for ongoing vigilance.conclusion: articaine combines fast onset, adequate intraoperative duration, and expedited maternal recovery, making it a promising alternative for spinal anesthesia in cesarean section. however, larger multicenter randomized trials are required to confirm obstetric safety, optimize dosing strategies, and evaluate long-term neonatal outcomes before widespread clinical adoption.