نقش میانجی انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه عدم تحمل ابهام و استرس ادراک شده زنان نابارور تحت درمان ivf

زمینه و هدف: ناباروری در دنیای امروز به صورت یک نگرانی اجتماعی در آمده که پیشامدی استرس زا یا هیجان آور برای زوج هاست . ivf invitro fertilizationاز روش های درمان ناباروری است. پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین استرس ادراک شده و عدم تحمل ابهام با نقش میانجی گری انعطاف پذیری روانشناختی در زنان تحت درمان لقاح آزمایشگاه می پردازد. مواد و روش: در این پژوهش تعداد 204 نفر از زنان نابارور تحت درمان لقاح آزمایشگاهی در بیمارستان های قم با دامنه سنی 48-27 به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به مقیاس انعطاف پذیری روانشناختی وندروال(2010)، استرس ادراک شده کوهن(1983) و عدم تحمل ابهام کارلتون(2007) پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار spss23 و آموس استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش حاکی از آن است که انعطاف پذیری روانشناختی و استرس ادراک شده دارای ضریب همبستگی 0.44، انعطاف پذیری روانشناختی و عدم تحمل ابهام دارای ضریب همبستگی 0.32- و عدم تحمل ابهام و استرس ادراک شده دارای همبستگی 0.39 می باشند. بدین معنا که با افزایش استرس ادراک شده، انعطاف پذیری روانشناختی به میزان قابل توجهی کاهش می یابد و میزان عدم تحمل ابهام نیز افزایش می یابد. فرضیه پژوهش مورد تایید قرار گرفت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که شناخت و پرورش انعطاف پذیری روانشناختی می تواند به کاهش استرس و عدم تحمل ابهامات زنان تحت ivf کمک کند و در نهایت نتایج درمان را بهبود بخشد.