بررسی ارتباط بین توده های شکمی زیرجلدی و عمقی با خصوصیات جمعیت شناختی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمومنین(ع) تهران طی سال های 1391 تا 1402

مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت، شیوع و عوارض بالای توده های شکمی، این مطالعه با هدف تعیین شیوع ضایعات خوش خیم و بدخیم شکمی و ارتباط آن با خصوصیات جمعیت شناختی طی یک مطالعه ی وسیع شش ساله انجام گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه ی تحلیلی- مقطعی، پرونده های بالینی 721 بیمار مبتلا به توده شکمی زیرجلدی و عمقی تحت جراحی در بیمارستان امیرالمومنین(ع) تهران طی سال های 1402-1391، با توجه به معیارهای ورود، به روش در دسترس بررسی شد. اطلاعات دموگرافیک و پاتولوژی از این پرونده ها استخراج گردید.یافته ها: در کل، 6.9 درصد (50 مورد) بدخیم و مابقی خوش خیم بودند. شایع ترین توده های خوش خیم، میوم (36.7 درصد) و هایپرپلازی پروستات (20.1 درصد) و شایع ترین موارد بدخیم، به ترتیب: سرطان های مثانه (16.0 درصد) و تخمدان (14.0 درصد) بود. سن افراد دچار تومورهای بدخیم، با تفاوت معنی داری بالاتر از افراد با تومورهای خوش خیم بود (15.23 ± 54.96 در مقابل 15.59 ± 45.42 سال و 0.001 > p). شیوع موارد بدخیمی در مردان به میزان معنی داری بالاتر از زنان بوده است (54.0 در مقابل 46.0 درصد و 0.001 > p). اما بین سابقه خانوادگی توده شکمی (0.055 = p) و سال مراجعه (0.259 = p) با نوع توده، ارتباط آماری معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: توده های بدخیم شکمی در سنین بالاتر و مردان، شایع تر است.