بررسی ملاک این‌همانی عددی نفس از دیدگاه دکارت و صدرالمتالهین

مسئله هویت شخصی، مسئله ای پردامنه است. این پژوهش با روش تحلیلی توصیفی به بررسی ملاک این‌همانی عددی نفس از دیدگاه دکارت و صدرالمتالهین می پردازد. دکارت حقیقت انسان را به نفس و نفس را همان اندیشه می داند. گرچه ایشان نفس را فناناپذیر می داند و دیدگاه وی قابلیت استمرار نفس در دو زمان مختلف و پاسخ به سوال این‌همانی عددی را دارد، اما با توجه به آثار ایشان به نظر می رسد که وی نتوانسته است تبیینی از استمرار نفس (اندیشه) و چگونگی امتدادش در دو زمان مختلف ارائه دهد. اما صدرالمتالهین که به حرکت جوهری معتقد است، دو راه حل ارائه داده که با آن بتوان ثبات و این‌همانی عددی نفس را حفظ کرد. یک راه حل، اتصال وجودی است که دچار ضعف است و راه حل دیگر، مبتنی بر حرکت جوهری غیر امتدادی است که با بیان این نکته که نفس در زمان دوم همان نفس در زمان اول است نه امتدادی از آن، می تواند ثبات و این‌همانی عددی نفس را در دو زمان مختلف، به خوبی تبیین کند.

study of the criterion of numerical identity of the soul (nafs) from the perspective of descartes and ṣadr al-muta‘alihīn

the issue of personal identity is one of the most widespread issues in philosophy. this research, using an analytical-descriptive method, examines the criterion of numerical identity of the soul from the perspective of descartes and ṣadr al-muta‘alihīn. descartes considers the truth of man to be the soul and the soul to be the same as thought. from his perspective, the soul is immortal, and although the perspective he proposes has the ability to continue the soul in two different times and to answer the question of numerical identity, according to his works, it seems that he has not been able to provide an explanation of the continuity of the soul (thought) and how it extends in two different times. in contrast, ṣadr al-muta‘alihīn, who believes in substantial movement, offers two solutions with which the stability and numerical identity of the soul can be maintained. one solution is existential connection, which has some weak points, but his other solution, based on non-extended substantial movement, can explain well the stability and numerical identity of the self in two different times by stating that the self in the second time is the same self as in the first time and not an extension of it.