مقایسه نقش مصرف انرژی تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر بر رشد اقتصادی و توسعه‌پایدار (مطالعه موردی ایران)

توسعه فرآیندی است که در آن رشد اقتصادی و رفاه جامعه به‌طور مداوم و پیوسته افزایش یابد و علاوه بر منافع کوتاه‌مدت و رفاه نسل حاضر، منافع بلندمدت و رفاه نسل‌های آتی را مورد توجه قرار گیرد. در اکثر مطالعات گذشته تولیدناخالص‌داخلی به‌عنوان متغیری برای بیان توسعه اقتصادی یک جامعه مورد استفاده قرار گرفته که در این متغیر نه‌تنها جنبه‌های زیست‌محیطی لحاظ نمی‌گردد بلکه متغیرهای اجتماعی نیز در آن موردتوجه قرار نمی‌گیرد. لذا در این مطالعه با بهره‌گیری از شاخص رفاه اقتصادی پایدار که علاوه بر جنبه‌های اقتصادی و زیست‌محیطی، رفاه اجتماعیِ بین نسلی را نیز دربردارد، به بررسی میزان اثرگذاری مصرف انرژی‌های تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر بر رفاه اقتصادی‌پایدار پرداخته شده و سپس نتایج با اثر مصرف انرژی تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر بر تولیدناخالص‌داخلی کشور مقایسه شده است. بدین صورت که ابتدا فروض کلاسیک از طریق آزمون جاک‌برا، آزمون همبستگی سریالی میان جملات خطا و آزمون همسانی واریانس مورد بررسی، سپس ضرایب کوتاه‌مدت و بلندمدتی متغیرها با روش باند کرانه‌ای با وقفه‌های خودتوزیعی مورد برآورد قرارگرفته است. نتایج مطالعه بیان می‌دارند که مصرف انرژی تجدیدناپذیر بر رفاه اقتصادی پایدار و رشد اقتصادی ایران اثر مثبت و معناداری دارد و نیز مصرف انرژی تجدیدپذیر بر رفاه اقتصادی پایدار اثر منفی دارد درحالی‌که مصرف انرژی تجدیدپذیر سبب رشد اقتصادی کشور می‌گردد؛ همچنین وجود رابطه کوتاه‌مدت میان متغیرهای مورد بررسی احراز گردیده است.