نقد و بررسی چالشهای نظام حقوقی ایران در حفاظت از تالابها و ارائه الگوی مطلوب

روند فعلی حفاظت عمومی از محیط زیست، در ایران به شکلی است که بسیاری از منابع طبیعی با مخاطرات جدی و حتی انقراض روبرو هستند. حفظ محیط زیست و منابع طبیعی به عنوان یکی از سه رکن توسعه پایدار، نقش بنیادینی در توسعه آینده کشورها دارد؛ در این میان تالابها از جمله منابع و مواهب غنی هستند که با خطر جدی روبرو هستند. تالابها به دلیل تدارک و تنظیم آب، نقش اساسی در حفظ تنوع زیستی و اکوسیستم منطقه داشته و به لحاظ تنوع زیستی غنی تر از زمینهای مجاور بوده و دارای ارزشهای زیست محیطی و اقتصادی بسیار زیادی می باشند. با توجه به اهمیت روز افزون تالاب‌ها در حیات انسان‎ها و خشکیدگی فراگیر و مدیریت ضعیف سال‎های اخیر در کشور ما این نیاز احساس می‌شود تا از منظر حقوقی دلایل این امر مورد نقد و بررسی واقع شود. این نوشتار با پیروی از اهداف کنوانسیون رامسر مبنی بر حفاظت از تالاب‏ها و استفاده معقول جوامع محلی اطراف آن، در صدد است با نگاهی آسیب شناسانه قوانین و مقررات موجود در نظام حقوقی ایران را مورد نقد و ارزیابی قرار داده و ضمن بیان نواقص و کاستیهای موجود داخلی، در نهایت سعی می گردد دستاوردهای این تحقیق به عنوان الگوی مطلوب حفاظت از تالابها ارائه گردد.