افزایش تحمل به تنش شوری گیاه پوششی .phyla nodiflora l با کاربرد هیومی‌‌پتاس

این آزمایش با هدف بررسی تاثیر هیومی‌‌پتاس در افزایش سطح تحمل به شوری گیاه پوششی فیلا (phyla nodiflora l.) بر اساس ویژگی‌‌های مورفوفیزیولوژیک انجام شد. طرح کرت‌‌های خردشده در یک آزمایش گلخانه‌‌ای با دو عامل به صورت بلوک‌‌های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت اصلی شامل شوری کلرید سدیم در 5 سطح مختلف (صفر، 4، 8، 12 و 16 دسی­زیمنس بر متر) بود؛ در حالی که، کرت فرعی شامل سه سطح هیومی‌‌پتاس (صفر، 500 و 1000 میلی­گرم) بود. نتایج نشان داد، بدون در نظر گرفتن تیمار کودی، وزن تر شاخساره و کیفیت ظاهری در تیمار شوری 16 دسی‌‌زیمنس بر متر در مقایسه با گیاهان شاهد به ترتیب کاهش معنی‌‌دار 19.02 و 24.34% نشان دادند. دیگر ویژگی مثبت گیاه فیلا در تنش شوری 16 دسی‌‌زیمنس بر متر، وضعیت به نسبت مطلوب رنگدانه‌‌‌های گیاهی بود. افزون بر این، کیفیت ظاهری همبستگی قوی و مثبتی با طول شاخساره، وزن تر و خشک شاخساره و وزن تر ریشه نشان داد. به‌‌طور کلی نتایج بیانگر آن بود که فیلا در زمان تنش شوری از ویژگی‌‌های رشدی خود کاسته است. بدین ترتیب از کیفیت ظاهری در شوری بالا تا حدودی کاسته شد؛ اما در عوض سبزینگی فیلا در شرایط تنش حفظ شد. بر اساس نتایج وزن تر و خشک شاخساره و ریشه، محتوای نسبی آب (rwc) برگ و کیفیت ظاهری گیاه فیلا تا سطح شوری 8 دسی‌‌زیمنس بر متر از وضعیت مطلوبی برخودار بود و نیازی به استفاده از تیمار هیومی­پتاس تا این سطح از تنش وجود ندارد. در سطوح شوری بالا (12 و 16 دسی‌‌زیمنس بر متر)، ویژگی‌‌های مورفوفیزیولوژیک فیلا کاهش یافت. در نتیجه در سطح شوری بالا برای بهبود وضعیت کلی گیاه، کاربرد هیومی‌‌پتاس پیشنهاد می‌‌شود. به‌‌طوری ‌‌که، هیومی‌‌پتاس 500 میلی‌‌گرم بر لیتر سبب افزایش طول شاخساره، تعداد شاخساره جانبی و rwc در سطح شوری 16 دسی‌‌زیمنس بر متر شد. افزون بر آن، 1000 میلی‌‌گرم بر لیتر هیومی‌‌پتاس، سبب بهبود رنگدانه‌‌‌های گیاهی در تیمار شوری 12 دسی‌‌زیمنس بر متر گردید. 

improving the salinity stress tolerance of phyla nodiflora l. groundcover through potassium humate application

this experiment examined how potassium humate affects the salinity tolerance of the groundcover plant phyla nodiflora l., focusing on its morpho-physiological characteristics. a split-plot design was used for the greenhouse experiment, which included two factors arranged in randomized complete blocks with three replications. the main plot involved nacl salinity at 5 different levels (0, 4, 8, 12, and 16 ds m-1), while the subplot consisted of three levels of potassium humate (0, 500, and 1000 mg l-1). the results showed that regardless of the fertilizer treatment, the shoot fresh weight and visual quality showed a significant decrease of 19.02% and 24.34%, respectively in the salinity treatment of 16 ds m-1 compared to the control plants. the phyla plant had a relatively favorable state of plant pigments in the salinity treatment of 16 ds m-1, another positive feature for the plant during salt stress. in addition, the visual quality showed a strong and positive correlation with shoot length, shoot fresh and dry weight, and root fresh weight. overall, the results showed that phyla experienced reduced growth characteristics under salinity stress. while high salinity conditions may compromise visual quality, phyla’s vibrant green hue is preserved despite the stress. based on the results of fresh and dry shoot and root weights, leaf relative water content (rwc), and visual quality, it is evident that phyla plants thrive best up to a salinity level of 8 ds m-1. there is no need to utilize potassium humate treatment at this stress level. at salinity levels of 12 and 16 ds m-1, the morphophysiological characteristics of the phyla decreased. as a result, at higher salinity levels such as 12 and 16 ds m-1, to improve the overall condition of the plant, the use of potassium humate is recommended. therefore, the application of 500 mg l-1 of potassium humate enhanced the shoot length, lateral shoot number, and rwc at a salinity level of 16 ds m-1. furthermore, the use of 1000 mg l-1 potassium humate led to enhanced plant pigments under a sodium chloride salinity treatment of 12 ds m-1.