تحلیل عوامل زیست‌پذیری فضاهای میانی ساختمان‌های بلندمرتبه به-منظور تحقق توسعه پایدار

بلندمرتبه‌سازی به عنوان یکی از روش‌های توسعه شهری و استفاده بهینه از فضاهای محدود، همواره مورد توجه بسیاری از معماران، طراحان و برنامه‌ریزان شهری بوده‌است. این نوع توسعه به‌تدریج از کاربری‌های اقتصادی به کاربری‌های مسکونی نیز گسترش یافته و مناطق پیرامونی شهرها را تحت تاثیر قرار داده‌است. با این‌حال، آنچه اغلب نادیده گرفته می‌شود، فضاهای میان ساختمان‌های بلندمرتبه است. بی‌توجهی به این فضاها می‌تواند منجر به کاهش کیفیت زندگی شهروندان می‌گردد. از آنجاییکه امروزه سیاست‌های شهری در راستای اهداف و اصول توسعه پایدار هستند، هدف این پژوهش تحلیل و بررسی متغیرهای زیست‌پذیری در فضاهای میان ساختمان‌های بلند‌مرتبه به منظور تحقق توسعه پایدار در شهرک گلستان سمنان است. روش مطالعه توصیفی-تحلیلی و از نظر هدف کاربردی است و در آن رابطه علی و معلولی بررسی می‌شود. متغیرهای زیست‌پذیری در پنج بعد دسترسی، کالبدی و کاربری، زیست‌محیطی، تاسیسات و تجهیزات شهری و اجتماعی تدوین گردیده است. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه استفاده گردید که توسط 18 متخصص تکمیل شده است. جهت تحلیل پرسشنامه‌ها از روش ساختاری-تفسیری با کمک نرم افزار میک مک استفاده شد. متغیرهای زیست‌پذیری در فضای میان ساختمان‌های بلندمرتبه در پنج گروه متغیرهای دو وجهی (امنیت، روشنایی عملکردی و فضای سبز، مبلمان شهری، کاربری تفریحی و تعاملات اجتماعی)، مستقل (دسترسی به پارکینگ، دسترسی به ایستگاه حمل‌ونقل عمومی، فقدان آلودگی هوا، توالت عمومی و ایمنی)، تاثیرگذار (دسترسی به پارک، فقدان آلودگی هوا و بوی مطبوع)، تنظیمی (تئاتر روباز، کف‌سازی و فقدان آلودگی مواد جامد) و تاثیرپذیر (خوانایی) تبیین شده‌اند. متغیرهای امنیت، روشنایی عملکردی، دسترسی به پارک، مبلمان شهری و فضای سبز بیشترین تاثیرگذاری و متغیرهای متغیرهای خوانایی و ایمنی به ترتیب کمترین میزان اثرگذاری در تحقق زیست‌پذیری در فضای میان ساختمان‌های بلندمرتبه شهرک گلستان سمنان را دارند.

livability analyzing the factors in the interstitial space of high-rise buildings for sustainable development

high-rise buildings, specifically high-rise construction, have always been the focus of many architects, designers, and urban planners; so, the policies related to the use of high-rise construction methods gradually included residential uses in addition to economic uses and spread to the surrounding areas of cities. however, the spaces between high-rise buildings are often ignored. neglecting these spaces will lead to a decrease in the quality of life. therefore, an attempt is made to help manage these spaces by benefiting from livability components. on the other hand, considering that today’s urban policies align with the goals and principles of sustainable development, this research aims to analyze the livability factors in the interstitial space of high-rise buildings for sustainable development: golestan town of semnan. this study examined theoretical studies of 18 variables in five dimensions: access, physical and use, ecology, urban facilities and equipment, and social dimension. a questionnaire was used to collect data, which was completed by 18 experts. the structural-interpretive method was used with the help of mic mac software to analyze the questionnaires. the variables were explained in four groups of two-faceted variables (goal and risk): independent, influential, regulatory, and influenceable. influential variables include access to the park, a lack of air pollution, and a pleasant smell. two-faceted variables (risk) include security, functional lighting, and green space. the objective includes urban furniture, recreational use, and social interactions; influential variables, including legibility; independent variables, including access to parking, access to public transportation stations, lack of air pollution, public toilets, and safety; and finally, regulatory variables, including open-air theater, floors, and the formation and absence of solid material contamination, were identified. the variables of security, functional lighting, access to the park, urban furniture, and green space have the most influence, and the variables of readability and safety have the least influence, respectively.