ارزیابی شاخص‌های شهر کودک‌مدار: مطالعۀ موردی آمل

نابرابری‌های خدماتی و اجتماعی ناشی از وضعیت نامناسب شهر‌نشینی، توجه  بیش‌ازپیش به  کودکان به‌عنوان جمعیت  آسیب‌پذیر و حساس  جامعه  را در جهت  تامین نیازها و خواسته‌های آن‌ها براساس اصول و مولفه‌های شهر دوستدار کودک ضروری می‌سازد. هدف از این مقاله سنجش وضعیت مولفه‌ها و شاخص‌های شهر دوستدار کودک از دیدگاه کودکان و والدینشان  و اولویت‌بندی مولفه‌ها براساس میزان اهمیت آن‌ها است. .مطالعه موردی این پژوهش، شهر آمل است. این  پژوهش ازنظر اهداف  کاربردی  توسعه‌ای و ازنظر ماهیت و روش توصیفی-تحلیلی مبتنی بر پیمایش است. داده‌های مربوط به هر یک از متغیرها از طریق پرسشنامه و  مصاحبه جمع‌آوری گردید. واحدهای تحلیل این پژوهش کودکان و جامعه آماری، کلیه کودکان شهر آمل است. با توجه به گستردگی جامعه آماری، از روش نمونه‌گیری کوکران،  250 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب گردید. داده‌های به‌دست‌آمده از طریق آزمون آماری تی تک نمونه‌ای و فریدمن مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. نتایج آزمون‌های آماری نشان می‌دهد همه مولفه‌های شهر دوستدار کودک در شهر آمل در  وضعیت نامناسب نیست و  با سطح مطلوب تفاوت معناداری دارد. همچنین بین مولفه‌ها براساس سطح اهمیت مطلوبیت، تفاوت معنادار است. در این رابطه مولفه دسترسی به خدمات دارای بالاترین اولویت و در رتبه اول و مولفه مشارکت و ارزش‌دهی به کودکان دارای پایین‌ترین اولویت بوده است. بنابراین  در تامین  نیازها و خواسته‌های کودکان در ناحیه مورد مطالعه در چارچوب مولفه‌ها و  شاخص‌های شهر دوستدار کودک توجه اندکی شده است. همچنین  آن‌ها به‌عنوان ذی‌نفعان در تصمیمات توسعه‌ای شناخته نشدند. لذا در تحقق بخشی شاخص‌های دوستدار کودک، باید مولفه مشارکت کودکان و ارزش‌دهی به آن‌ها در کانون توجه قرار گیرد.

evaluating the components of a child-friendly city (a case study of amol)

the service and social inequalities resulting from poor urban conditions underline the necessity of focusing more on children, who constitute a vulnerable and crucial segment of society. meeting children’s needs and demands within the framework of child-friendly city principles is essential. this study aims to assess the status of child-friendly city components and indicators in amol, prioritizing them based on feedback from children and their parents. the research methodology involves surveys, questionnaires, and interviews with children as the analysis units and the entire child population of amol as the statistical population. through cochran’s sampling method, 250 samples were chosen using cluster random sampling. data analysis employed the one-sample t-test and friedman’s test. the findings indicate that not all components of a child-friendly city are deficient and exhibit a notable deviation from the desired level. moreover, there is a significant variance in the importance levels of these components; notably, access to services ranks highest in priority, while participation and valuing of children rank lowest. this suggests a lack of attention to fulfilling children’s needs and desires within the context of child-friendly city components. children have not been adequately acknowledged as stakeholders in development decisions. to enhance child-friendly indicators, prioritizing children’s participation and recognizing their value are imperative.