نقش تعیین کننده های اجتماعی سلامت و نسخه نویسی اجتماعی در درمان سرپایی: دیدگاه دانشجویان پزشکی

زمینه. نسخه نویسی اجتماعی به عنوان رویکردی جامع در مراقبت های سلامت مطرح شده است که بیماران را برای رفع نیازهای اجتماعی موثر بر سلامت، به منابع غیربالینی جامعه ارجاع می دهد. هدف این مطالعه بررسی دیدگاه دانشجویان سال آخر پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در مورد تعیین گرهای اجتماعی سلامت و نقش بالقوه نسخه نویسی اجتماعی در مراقبت از بیماران سرپایی بود. روش کار. این مطالعه مقطعی توصیفی در سال 1402 بر روی تمامی کارورزان سال آخر پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز با روش سرشماری انجام شد. اگرچه حداقل حجم نمونه 112 نفر محاسبه شده بود، در نهایت 115 نفر در مطالعه شرکت کردند. داده ها به صورت آنلاین از طریق پرسش نامه طراحی شده در گوگل فرم جمع آوری شد. پاسخ ها به صورت الکترونیکی ثبت و در فایل اکسل استخراج شد. تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار spss نسخه 26 انجام شد. برای متغیرهای کیفی از فراوانی و درصد و برای متغیرهای کمی، پس از بررسی نرمال بودن، از میانگین و انحراف معیار استفاده شد. یافته ها. از دیدگاه اغلب کارورزان، بین 20 تا 40 درصد بیماران جسمی و بین 40 تا 60 درصد بیماران روانی با مشکلات ناشی از تعیین گرهای اجتماعی سلامت درگیر هستند. مهم ترین عوامل مطرح شده شامل شرایط زندگی نامناسب، استرس های اجتماعی شدید و ناتوانی در تامین مایحتاج اولیه مانند خوراک بود. بیش از یک سوم دانشجویان معتقد بودند که نسخه نویسی اجتماعی برای بخشی از بیماران اثربخشی بیشتری نسبت به درمان های دارویی و جسمی دارد. همچنین حدود یک سوم از کارورزان به بهبود قابل توجه پیش آگهی بیماری با این رویکرد اشاره کردند. در نهایت، اکثر شرکت کنندگان اعلام کردند در صورت حمایت رسمی، از نسخه نویسی اجتماعی در درمان بیماران استفاده خواهند کرد. نتیجه گیری. نتایج نشان می دهد که بسیاری از مشکلات سلامت بیماران سرپایی، به ویژه در حوزه سلامت روان، با تعیین گرهای اجتماعی مانند شرایط زندگی نامناسب و استرس اجتماعی مرتبط اند. دانشجویان نسخه نویسی اجتماعی را رویکردی موثرتر از درمان های متداول می دانند. پیشنهاد می شود آموزش مرتبط در برنامه درسی پزشکی گنجانده شده و دستورالعمل های ملی برای حمایت از اجرای این رویکرد تدوین گردد تا زمینه به کارگیری آن توسط پزشکان آینده فراهم شود.

the role of social determinants of health and social prescribing in outpatient treatment: perspectives of medical students

background. social prescribing has emerged as a holistic approach that refers patients to non-clinical community resources to address social needs affecting health. this study aimed to assess the perspectives of final-year medical students at tabriz university of medical sciences regarding social determinants of health and the potential role of social prescribing in outpatient care. methods. this descriptive cross-sectional study was conducted in 2023 among all final-year medical interns at tabriz university of medical sciences using census sampling. although the calculated minimum sample size was 112, a total of 115 students participated in the study. data were collected using an online questionnaire designed via google forms. the responses were recorded electronically and exported to excel. statistical analysis was performed using spss version 26. frequencies and percentages were reported for qualitative variables, and means with standard deviations were used for quantitative variables after confirming normal distribution. results. most interns believed that 20–40% of physical health patients and 40–60% of mental health patients faced challenges related to social determinants of health. the most common issues were poor living conditions, severe social stress, and inability to afford basic needs such as food. over one-third of the students perceived social prescribing as more effective than conventional medical treatments for a portion of patients. similarly, about one-third believed it could significantly improve disease prognosis. the majority of respondents indicated that they would adopt social prescribing in clinical practice if it were formally supported. conclusion. the findings suggest that many outpatient health issues, especially among mental health patients, are affected by social determinants such as poor living conditions and social stress. students viewed social prescribing as a potentially more effective approach than conventional treatments. incorporating related education into the medical curriculum and developing supportive national guidelines are recommended to facilitate the future use of this method by physicians.