نقد تقریر خونجی از قیاس شرطی متصله با اشتراک در جزء غیرتام

یکی از نوآوری‌های خونجی، استنتاج وی از قیاس شرطی‌ای است که جزء مشترک در آن، غیرتام است. خونجی با برشمردن ضروب منتج این‌گونه از قیاس‌های شرطی، برای اثبات انتاج هر کدام برهان‌هایی را اقامه می‌کند. ارموی با پذیرش روش خونجی، دسته‌بندی منسجم‌تری از ضروب منتج و برهان‌های اثبات آن‌ها ارائه کرده است. بررسی روش خونجی در استنتاج از قیاس شرطی متصله که مقدمات آن در جزء غیرتام اشتراک دارند، نشان می‌دهد که: اولاً، اعتبار این قیاس مبتنی بر قیاسی است که مقدمات آن در جزء تام مشترک‌اند؛ ثانیاً، غلبه منطق حملی در نگاه آنان سبب شده است که نتوانند دستگاه منضبطی را برای منطق شرطی ارائه دهند و قیاس‌های اساسی و پایه دستگاه منطق شرطی را از سایر قیاس‌های شرطی بازشناسند؛ ازاین‌رو در شمارش قیاس‌های شرطی بدون آنکه قیاس‌های بسیط و پایه را معلوم سازند، صرفاً به تبیین برخی از ضروب قیاس‌های مرکب پرداخته‌اند؛ ثالثاً، منطق‌دانان مسلمان با بخش زیادی از قواعد منطقِ گزاره‌ای آشنا بوده و آن‌ها را به‌کار می‌برده‌اند.