روابط ساختاری رفتارهای مربیگری، عزت نفس و ویژگی‌های شخصیتی با خودگویی ورزشکاران جوان نخبه

مقدمه: خودگویی به عنوان یک مولفه کلیدی در مجموعه کتب روانشناسی ورزشی مورد بحث قرار گرفته است. از این رو پژوهش حاضر با هدف روابط ساختاری رفتارهای مربیگری، عزت نفس و ویژگی‌های شخصیتی با خودگویی ورزشکاران جوان نخبه تدوین شده است. روش‌‌ها: روش پژوهش، توصیفی – همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل شامل کلیه ورزشکاران جوان نخبه ملی پوش 18-28ساله ایران است که به صورت حرفه‎ای مشغول فعالیت هستند. روش نمونه‌گیری به شیوه خوشه‌ای بود. حجم نمونه 345 نفر و به صورت در دسترس در نظر گرفته شد. به منظور جمع‌آوری داده‌ها در این پژوهش از چهار پرسشنامه استاندارد استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج: نتایج نشان داد رفتارهای مربیگری و عزت نفس بر خودگویی مثبت ورزشکاران اثر مثبت و رفتار مربیگری بر خودگویی منفی اثر منفی دارد. همچنین از بین ویژگی‌های شخصیتی برونگرایی، انعطاف‌پذیری، سازگاری و وظیفه‌شناسی بر خودگویی مثبت اثر مثبت و روان نژندی اثر منفی داشت. همچنین روان نژندی اثر مثبت بر روی خودگویی منفی داشته است. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود در جهت بهبود خودگویی و نیز عملکرد ورزشکاران جوان در موقعیت‌های ورزشی عوامل شخصیتی، فردی و نیز رفتارهای مربیگری و روابط بین مربیان و ورزشکاران مورد توجه مربیان و مسئولان قرار گیرد.

structural relationships between coaching behaviors, self-esteem, and personality traits with self-talk among elite young athletes

aim: self-talk is discussed as a key component in sports psychology textbooks. therefore, the current research was compiled with the aim of structural relationships of coaching behaviors, self-esteem and personality traits with the self-talk of elite young athletes. methods: the research method was descriptive-correlation based on structural equations. the statistical population of this research includes all elite young iranian athletes aged 18-28 who are professionally active. the sampling method was a cluster method. the sample size was 345 people and was considered available. in order to collect data, four standard questionnaires were used in this research. pearson’s correlation coefficient and structural equation tests were used to analyze the data. results: the results showed that coaching behaviors and self-esteem have a positive effect on the positive self-talk of athletes, and coaching behavior has a negative effect on negative self-talk. also, among the personality traits, extroversion, flexibility, adaptability and conscientiousness had a positive effect on positive self-talk and neuroticism had a negative effect. also, neuroticism has a positive effect on negative self-talk. conclusion: it is suggested that in order to improve the self-talk and the performance of young athletes in sports situations, personal and individual factors as well as coaching behaviors and relationships between coaches and athletes should be paid attention