ادلّه روایی نسخ احادیث حرمت زیارت قبور با استناد به متون اهل سنت

میان احادیث مربوط به زیارت قبور، معدود روایاتی از نهی زیارت قبور از سوی رسول خدا ص حکایت دارد؛ از جمله این حدیث رسول خدا ص است: «من زار القبور فلیس منا» یا حدیث «الا انی کنت نهیتکم عن زیارة القبور...» و نمونه های دیگری که برخی از عالمان وهابی برای نفی مشروعیت زیارت به آنها استناد کرده اند و میکوشند تا این سنت حسنه (زیارت قبور) را متروک، و با سیره سلف در تعارض نشان دهند. در مقابل آن احادیثی وجود دارد که بر جواز زیارت و نسخ روایات مزبور حکایت دارد.نویسنده در پژوهش حاضر در تلاش است تا با بهره گیری از روش کتابخانه ای و با اتکا به متون روایی اهل سنت، ضمن بررسی سندی و متنی روایات مذکور به این سوالات پاسخ دهد که شان صدور احتمالی چنین روایاتی چه بوده؟ و این روایات در متون اهل سنت چه جایگاهی دارند و روایات متعارضی که میتواند ناسخ آنها باشد چیست؟ و چگونه میتوان نسخ آنها را اثبات کرد. نتیجه تحقیق نشان میدهد علاوه بر ایرادات اسنادی این روایات، با استناد به ادله روایی متعارض در متون اهل سنت، روایاتی از ایندست، به کلی نسخ شده اند.

the narrative evidence for the abrogation of hadiths on the sanctity of visiting graves based on sunni texts

among the hadiths concerning the practice of grave visitation, a limited number of narrations suggest that the messenger of god (peace be upon him) initially prohibited such visits. these include hadiths such as, ‘whoever visits graves is not from us,’4 and ‘i only forbade you from visiting graves’5—narrations that some wahhabi scholars have invoked to challenge the legitimacy of grave visitation, portraying it as an abandoned practice and incompatible with the tradition of the predecessors. conversely, there are numerous hadiths indicating the permissibility of grave visitation and suggesting the abrogation of the aforementioned narrations. employing a library-based research method and drawing upon sunni hadith sources, while examining the documentary and textual evidence of the aforementioned narrations, this study seeks to address several key questions: what is the status of the transmission and authenticity of the aforementioned prohibitive narrations? how are these narrations positioned within sunni hadith literature? what are the opposing narrations that indicate their abrogation? and by what means can this abrogation be proven? the findings of the study indicate that not only do the prohibitive narrations suffer from documentary weaknesses, but they have also been conclusively abrogated, as evidenced by the clear and authoritative contradictory narrations within sunni sources.