تدوین مدل عملکرد تحصیلی دانشجویان بر اساس ویژگی‌های شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجی‌گری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی

مقدمه: عملکرد تحصیلی دانش آموزان شاخصی است که به وسیله آن میزان یادگیری و پیشرفت آن ها قضاوت می شود و عوامل فردی و محیطی متعددی در عملکرد تحصیلی اثرگذار هستند.هدف: هدف پژوهش حاضر تدوین مدل عملکرد تحصیلی دانشجویان بر اساس ویژگی‌های شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجی‌گری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی بود.روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام دانشجویان دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات در سال 1398 و 1399 بودند که از میان آن ها 422 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پنج عاملی نئو کاستا و مک ری (1989)؛ پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و همکاران (2013)؛ مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)؛ مقیاس انگیزش تحصیلی والرند و همکاران (1992) و آزمون کارکرد تحصیلی درتاج و دلاور (1384) بود. برای تحلیل داده ها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد.یافته‌ ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ضریب مسیر غیرمستقیم بین درگیری تحصیلی و عملکرد تحصیلی از طریق بی‌انگیزه تحصیلی معنادار است (0.01>p، 0.056=β). ضریب مسیر غیرمستقیم بین روان‌رنجورخویی و عملکرد تحصیلی از طریق خودکارآمدی معنادار است (0.01>p، 0.05-=β). ضریب مسیر غیرمستقیم بین وظیفه‌شناسی و عملکرد تحصیلی از طریق انگیزش تحصیلی درونی (0.01>p، 0.064=β) و از طریق بی‌انگیزگی تحصیلی (0.01>p، 0.055=β) مثبت و معنادار بود. ضریب مسیر غیرمستقیم بین توافق پذیری و عملکرد تحصیلی از طریق انگیزش تحصیلی درونی (0.01>p، 0.068=β) و از طریق بی‌انگیزگی تحصیلی (0.05>p، 0.034=β) معنادار بود.نتیجه‌ گیری: ویژگی های شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجی گری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی پیش بینی کننده عملکرد تحصیلی هستند. برگزاری کارگاه هایی با محتوای خودکارآمدی تحصیلی به مسئولین و مدیران و معلمان پیشنهاد می شود

compilation of students' academic performance model based on personality traits and academic involvement with the mediation of self-efficacy and academic motivation

introduction: the academic performance of students is an index by which their learning and progress is judged, and many individual and environmental factors are effective in academic performance.aim: the present study aimed to develop a model of student’s academic performance based on personality traits and academic engagement with the mediation of self-efficacy and academic motivation.methods: the research method was descriptive correlational and the statistical population of the present study included all students of azad university, science and research branch in 2018 and 2019 among them, 422 people were selected by available sampling method. the research tools include the neo five-factor inventory by costa & mccrae (1989); the academic engagement questionnaire by reeve et al., (2013); the self-efficacy scale by sherer et al. (1982); the academic motivation scale by vallerand et al. (1992) and educational performance test by dortaj & delavar (2005). the structural equation modeling method was used to analyze the data. results: the results of the present study showed that the coefficient of the indirect path between academic engagement and academic performance through academic self-efficacy was significant (p<.01, β=.072). the indirect path coefficient between academic engagement and academic performance through academic demotivation was significant (p<.01, β=.056). the indirect path coefficient between neuroticism and academic performance through self-efficacy was significant (p<.01, β=-.050). the indirect path coefficient between conscientiousness and academic performance through internal academic motivation (p<.01, β=.064) and through academic demotivation (p<.01, β=.055) were significant. the indirect path coefficient between agreeableness and academic performance through internal academic motivation (p<0.01, β=.068) and academic demotivation (p<0.05, β=.034) were significant. conclusion: personality traits and academic engagement predict academic performance with the mediation of self-efficacy and academic motivation. it is suggested to hold workshops with academic self-efficacy content to the officials, administrators, and teachers.