سنجش مکانی گستره‌های فقر شهری (مورد مطالعه: شهر ورامین)

امروزه شهرهای کشورهای در حال توسعه به شکلی غم‌انگیز مکان تمرکز فقر شده‌اند و کانون فضایی این تمرکز عمدتاً در حاشیۀ شهرها است. کمبود شدید خدمات و فضاهای شهری، نبود دسترسی‌های مناسب برای تامین نیازهای وابسته،  ضعف اقتصادی ساکنان و عدم توانایی در پاسخ گفتن به نیازهایی به‌غیر از گذران زندگی روزمره، موجب انباشت نیازها به ویژه نیازهای فراغتی و محرومیت از امکانات مربوط به آن‌ها در شهر ورامین شده است. بر همین مبنا، هدف پژوهش حاضر سنجش توزیع مکانی پهنه‌های فقر به منظور شناخت فضایی ابعاد فقر به منظور مدیریت و سامان‌دهی بهتر آن‌ها است. روش پژوهش حاضر تحلیلی -کمی و از نوع کاربردی است. از مدل تحلیل عاملی در محیط gis برای پهنه‌بندی فضایی فقر شهری در ورامین استفاده شده است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که از مجموع 1366 بلوک شهر ورامین، تعداد 46 بلوک معادل 3.4 درصد بسیار ثروتمند، 264 بلوک معادل 19.3 درصد ثروتمند، 466 بلوک معادل34.1 درصد متوسط، 394 بلوک معادل 28.8 درصد فقیر و 196 بلوک معادل 14.3 درصد بسیار فقیر شناخته شده‌اند. افزون بر این، تبلور مکانی فقر بر بافت‌های فرسوده، نابه‌سامان، ناکارآمد و بافت‌های حاشیه‌ای و غیررسمی منطبق است و بنابراین، بیشترین مراتب فقر شهری در شهر ورامین در محله‌هایی مانند خیرآباد، عمروآباد، کهنه‌گل، سکینه‌بانو، کارخانه قند، کاشانی، شهرک گل‌تپه، محدودة مرکزی یا کاظم‌آباد اخوان شامل خیابان شهید فکوری، خیابان شهید چمران، میدان روغن‌کشی، خیابان نامجو و سیلو هستند.

spatial measurement of urban poverty areas (case study: varamin city)

nowadays the cities of developing countries have become concentrated places of poverty and the spatial focus of this focus is mostly on the periphery of cities. a series of factors including a severe shortage of urban services and the lack of appropriate access to meet the dependent needs، residents' economic weakness and inability to respond to other than those of daily living has led to the accumulation of needs، especially the needs of leisure and lack of facilities in the varamin city. accordingly، the present study aims to measure the spatial distribution of poverty zones to spatially identify the dimensions of poverty to better manage and organize them. the method of the present research is analytical-quantitative and of applied type. the factor analysis model in the gis environment has been used for spatial zoning of urban poverty in varamin. the results of the research indicate that out of a total of 1366 blocks of varamin city، 46 blocks equivalent to 3.4% are very rich، 264 blocks equivalent to 19.3% are rich، 466 blocks equivalent to 34.1% are average، 394 blocks equivalent to 28.8% are poor and 196 blocks equivalent to 14.3% are very poor. in addition، poverty spatial visualization is consistent with worn-out، disorganized، inefficient، marginal، and informal textures. the highest levels of urban poverty in varamin city are located in the neighborhood such as kheirabad، amroabad، kohne gel، sakina bano، kharkaneh gand، kashani، goltapeh shahrak، central area or akhavan kazmabad including fakouri  shahid street، chamran shahid street، roghankeshi square، namjoo and silo street.