بررسی آزمایشگاهی مدل بدنه یک هواپیمای دریایی در حالت پورپویزینگ

وجود نوسانات طولی در آزمایش‌های هیدرودینامیکی بعضی از مدل‌های هواپیمای آب‌نشین در حوضچه کشش، عاملی برای انجام این تحقیق شده است. در این تحقیق پورپویزینگ در مدل بدنه یک هواپیمای آب‌نشین به‌صورت آزمایشگاهی بررسی شده است. با توجه به مخاطرات بررسی پورپویزینگ، در ابتدا این اطمینان حاصل شده است که در مراحل مختلف بررسی، پدیده پورپویزینگ قابل مشاهده و تکرار باشد. در ادامه اثر تغییر پارامترهای کاربری شامل تغییر مکان مرکز جرم، افزایش سرعت در ناحیه پورپویزینگ، کاهش وزن و اعمال ممان طولی اولیه، همچنین وجود و عدم وجود اسکیها و جابجایی اسکیها در این موضوع بررسی شده است. کاهش وزن و کاهش مرکز جرم در کاربری وسیله معادل با خالی کردن بار یا مصرف سوخت می‌باشد. کلیه تست‌ها برای اطمینان از صحت نتایج با تکرار انجام شده است. تغییر در برخی از پارامترهای فوق نشان داده است که دامنه پایداری وسیله با افزایش سرعت شروع پورپویزینگ، می‌تواند بهبود یابد.

experimental study of a seaplane hull model in porpoising mode

the occurrence of longitudinal oscillations during hydrodynamic tests of seaplane models in towing tanks has motivated this research. this study experimentally investigates porpoising behavior in the hull model of a seaplane. due to the inherent risks of porpoising, initial efforts ensured that the phenomenon was both observable and repeatable throughout various test stages. the effects of modifying operational parameters—including shifting the center of gravity, increasing speed within the porpoising regime, reducing weight, applying an initial longitudinal moment, as well as the presence, absence, and displacement of skis—were systematically examined. weight and center of gravity reductions correspond to fuel consumption or payload unloading in practical operation. all tests were repeated to verify result accuracy. findings indicate that adjusting certain parameters can extend the stability range of the hull by increasing the speed at which porpoising initiates.