منطق فهم آیت‌الله جوادی آملی در صحنه سجده بر آدم

مبحث سجده فرشتگان بر آدم از جهت خوانش مضامین و تفحص در حواشی آن، یکی از مسائل قرآنی مورد مناقشه میان مفسران بوده است. در این میان دیدگاه آیت‌الله جوادی آملی درخور التفات و شایسته تعمق است. ایشان این واقعه را تمثیل حقیقتی می‌نامد که بنا به دیدگاه صدرایی در عالم مثال نزولی و در مراتب بالاتر از عالم ماده رخ می‌دهد و هدف اصلی یادکرد آن را یادآوری مقام انسانیت و تواضع فرشتگان و گوشزد کردن خطر عدوات شیطان می‌داند. در این مقوله تمرکز ایشان بر تبیین دشمن و روش‌های فریب اوست. مفسر روند همراهی روح را با جسم پس از استواء بر مبنای نظریه جسمانیه‌الحدوث و روحانیه‌البقا قابل توجیه می‌داند. تفکیک عوالم طولی و تبیین خصوصیات و قواعد هریک و اصرار بر عدم اختلاط قواعد، اعتقاد به استقرار عرفان قرآنی در بالاترین مراتب معرفت‌شناسی و لزوم بهره‌مندی از آن در حل معضلات و اختلافات تفسیری، مرجعیت قرآن به هنگام تباین روایات با آن و خوانش روایات در راستای منطق فهم خود از اهم مبانی معرفت‌شناسی ایشان در این باب است.

the logic of understanding ayatollah javadi amoliin the scene of prostration to adam

the issue of angels prostrating themselves beforeadam has been one of the most controversial issues in the quran among commentators, in terms of reading the contents and investigating its margins. in this regard, ayatollah javadi amoli's view is worthy of attention and reflection. he calls this event an allegory of a truth that, according to sadra'i's view, occurs in the world of descending metaphor and in higher levels than the world of matter. and he considers the main purpose of reciting it to be a reminder of the status of humanity and humility of angels and to warn of the danger of satan's enemies. in this category, his focus is on explaining the enemy and his methods of deception. the commentator considers the process of the soul accompanying the body after death to be justifiable based on the theory of physical occurrence and spiritual survival. separating the longitudinal worlds and explaining the characteristics and rules of each, insisting on the non-mixing of rules, believing in the establishment of quranic mysticism at the highest levels of epistemology and the necessity of utilizing it in resolving interpretive dilemmas and differences, the authority of the quran when narrations contradict it, and reading narrations in line with the logic of one's own understanding are among the most important foundations of his epistemology in this regard.