اثربخشی آموزش خودشفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی با الگوی دینی (معنوی) بر تعامل والد کودک در کودکان با اختلال طیف خودمانده

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی با الگوی دینی (معنوی) بر تعامل والد کودک در کودکان با اختلال طیف خودمانده بود. روش پژوهش حاضر نیمه‏آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه گواه با دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مادران کودکان با اختلال طیف خودمانده شهر یزد در سال تحصیلی 1404- 1403 بود. 30 نفر از مادران کودکان با اختلال طیف خودمانده از طریق روش نمونه گیری هدفمند وارد مطالعه و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) به شیوه تصادفی گمارش شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس تعامل والد – کودک پیانتا (1994)، مقیاس تشخیصی اتیسم گیلیام- ویرایش دوم (1994) و برنامه مداخله خودشفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی با الگوی دینی (معنوی) بود. جهت تحلیل داده ها، با استفاده از نرم افزار spss24 از روش تحلیل واریانس با انداز‌گیری مکرر استفاده شد. یافته ها نشان داد که خودشفقت‌ورزی مبتنی بر دلبستگی براساس الگوی دینی (معنوی) در دو مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه گواه تاثیر معناداری داشت (0.001>p). همچنین، اندازه اثر نشان از تاثیر 0.59 برنامه آموزشی خودشفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی با الگوی دینی (معنوی) بر تعامل- والد کودک بود. می توان نتیجه گرفت که آموزش خودشفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی براساس الگوی دینی (معنوی) تاثیر قابل قبولی در بهبود تعامل والد کودک در کودکان با اختلال طیف خودمانده داشته است.

the effectiveness of attachment-based self-compassion training with a religious (spiritual) framework on parent–child interaction in children with autism spectrum disorder

the present study aimed to evaluate the effectiveness of attachment-based self-compassion training grounded in a religious (spiritual) model on parent–child interaction in children with autism spectrum disorder (asd). this research employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, and a control group, including a one-month follow-up phase. the statistical population consisted of all mothers of children with asd in yazd during the 2024–2025 academic year. thirty mothers were selected through purposive sampling and randomly assigned to experimental (n =15) and control (n =15) groups. research instruments included the pianta parent–child interaction scale (1994), the gilliam autism rating scale – second edition (1994), and the intervention program of attachment-based self-compassion training with a religious (spiritual) framework. data analysis was conducted using spss version 24, applying repeated measures anova. the findings revealed that the intervention had a statistically significant effect in both post-test and follow-up stages compared to the control group (p < 0.001). moreover, the effect size (0.59) indicated a substantial impact of the training program on improving parent–child interaction. it can be concluded that attachment-based self-compassion training rooted in a religious (spiritual) model has a meaningful and positive influence on enhancing parent–child interaction in children with asd.