مقایسه اثربخشی آموزش هشیاری در لحظه ‌ها کودک محور و نقاشی ‌درمانی بر احساس تنهایی و مشکل های رفتاری کودکان کم شنوا

هدف از این پژوهش مقایسه اثربخشی آموزش هشیاری در لحظه‌ها کودک محور و نقاشی‌درمانی بر احساس تنهایی و مشکل‌های رفتاری کودکان کم‌شنوای شهر بوکان بود. این پژوهش با توجه به هدف کاربردی شبه آزمایشی از طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. روش پژوهش حاضر نیمه ‌آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس ‌آزمون و جامعه پژوهش شامل کودکان کم‌ شنوای مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره بوکان بود که از بین آن‌ها 45 نفر به‌ طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (30 نفر در دو گروه آزمایش و 15 نفر در گروه کنترل) جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل بسته درمان هشیاری در لحظه‌ها کودک محور و بسته آموزشی نقاشی درمانی لیبمن به همراه دو پرسش‌نامه احساس تنهایی آشر و همکاران (1984) و پرسش‌نامه مشکل‌های رفتاری کودکان و نوجوانان کوای و پترسون (rbpc) بود. برای تحلیل فرضیه‌های پژوهش از روش آماری تحلیل کوواریانس در نرم‌افزار spssv26 استفاده شد. یافته‌ها حاکی از آن است که نقاشی ‌درمانی 0.802 بر احساس تنهایی و هشیاری در لحظه‌ها کودک محور 0.311 بر احساس تنهایی تاثیر‌گذار است (0.05>sig). هم‌چنین نقاشی‌درمانی 0.386 مشکل‌های رفتاری و هشیاری در لحظه‌ها کودک محور 0.567 مشکل‌های رفتاری دانش‌آموزان را کاهش می‌دهند (0.05>sig). هم‌چنین بر اساس یافته‌های این پژوهش نقاشی‌درمانی نسبت به هشیاری در لحظه‌ها بر احساس تنهایی کودکان کم‌شنوا و هشیاری در لحظه‌ها کودک محور نسبت یه نقاشی‌ درمانی بر مشکل‌های رفتاری کودکان کم‌شنوا بیش‌تر تاثیر می‌گذارد (0.05>sig). بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که نقاشی ‌درمانی در درمان احساس تنهایی و هشیاری در لحظه‌ها کودک محور در درمان مشکل‌های رفتاری کودکان ناشنوا تاثیرگذار است.

comparing the effectiveness of child-centered mindfulness training and drawing therapy on loneliness and behavioral problems of hearing impaired children

the purpose of this study was to compare the effectiveness of child-centered mindfulness training and art therapy on loneliness and behavioral problems in children with hearing impairment in the city of bukan. this research, considering its applied purpose, was conducted using a quasi-experimental design with a pretest-posttest structure. the research method was semi-experimental with a pretest-posttest design. the study population consisted of children with hearing impairment who attended the bukan counseling center. a total of 45 participants were randomly assigned to two experimental groups and one control group (30 participants in the experimental groups and 15 in the control group). the research instruments included the child-centered mindfulness training package, the liebmann art therapy training package, and two questionnaires: the asher et al. (1984) loneliness scale and the quay & peterson (rbpc) behavioral problems questionnaire for children and adolescents. hypothesis testing was conducted using covariance analysis (ancova) in spss v26. the findings indicate that art therapy had an effect of 0.802 on loneliness, while child-centered mindfulness training had an effect of 0.311 on loneliness (p < 0.05). additionally, art therapy reduced behavioral problems by 0.386, while child-centered mindfulness training reduced behavioral problems by 0.567 (p < 0.05). furthermore, the results suggest that art therapy was more effective than mindfulness training in reducing loneliness in children with hearing impairment, whereas child-centered mindfulness training was more effective than art therapy in reducing behavioral problems in these children (p < 0.05). therefore, it can be concluded that art therapy is effective in treating loneliness, while child-centered mindfulness training is effective in addressing behavioral problems in children with hearing impairment.