کارکرد پسامرگ مولف در گفتمان پسامدرنیسم در آثار احمد بیگدلی

پسامدرنیسم با تقویت خرده‌روایت‌ها در برابر کلان‌روایت‌های مدرنیته می‌کوشد، این اعتبار یگانه را به نفع شبکۀ متوازن اقتدار در هم بشکند. همین تقابل، هستۀ مرکزی گفتمان پسامدرن را شکل می‌دهد که در کارکرد روایی مشخصه‌های آثار پسامدرن نیز قابل رهگیری است. یکی از ویژگی‌های داستان‌های این جریان موقعیت مولف در آنهاست که به دلیل نامعین بودن مرزهای مدرنیسم متاخر و پسامدرنیسم، با مفهوم «مرگ مولف» گره خورده‌است، اما شواهد نشان می‌دهد که بازگشت مولف به متن، نگاه نزدیکتری به اندیشۀ پسامدرن است. بنابراین در این پژوهش کوشیده شده‌است تا براساس مفهوم پسامرگ مولف و کارکرد آن در تقابل با کلان‌روایت متن، آثار احمد بیگدلی که به ساختار پسامدرنیسم نزدیک است، مطالعه شود. نتایج به‌دست آمده نشان می‌دهد که او اگرچه اغلب از روش‌های غیرمستقیم برای علنی کردن حضور خود استفاده کرده است، اما توانسته با اتصال‌های کوتاه جهان داستان به واقعیت و ایجاد سطوح هستی‌شناسانۀ گوناگون، متن را از محور مرکزی خوانش و معنا خارج و عوامل دیگری چون مولف، خواننده و فرامتن را نیز دخیل کند. بااین حال محافظه‌کاری او در استفاده از این شیوه منجر به آن شده است که از شدت احساس پارانویا میان مولف و متن کاسته شود.

the posthumous presence of the author in postmodernist discourse: a reading of ahmad bigdeli’s works

by reinforcing micro-narratives against grand narratives, postmodernism aims to dismantle the network of authority. as the central core of postmodern discourse, one can trace the same confrontation in the narrative functions of postmodern literature. although “death of the author” is intertwined with late-modernist and postmodernist works, it can be argued that postmodern thought tends toward a return of the author to the text. informed by the posthumous presence of the author and its functions against the grand narrative, this study aims to investigate ahmad bigdeli’s works. the results of this study show that although his presence is implicit, bigdeli employs certain techniques to make short connections between the narrative and reality, which, in turn, dismantle the text from its centre of reading and meaning, and underscores the role of the reader, the author, and the hypertext. his discretion in employing such techniques reduces the paranoia between the author and the text.