تجلی اصالت هایدگری در تحلیل بصری شعر «تنها صداست که می‌ماند» اثر فروغ فرخزاد

اشعار فروغ فرخزاد عمدتاً از منظر زندگی‌نامه‌ای یا فمینیستی مورد بررسی قرار گرفته و اغلب محتوای زبانی یا معنایی آنها تحلیل شده است. این مقاله با مطالعۀ عناصر بصری شعر «تنها صداست که می‌ماند» از فرخزاد ، سعی دارد نشان دهد چگونه زیبایی‌شناسی شاعر با درهم شکستن مرز واقعیت و فراواقعیت، می‌تواند انسان را در پرتو وضعیت هستی‌گرایانه (اگزیستانسیال) خود آشکار سازد. دراین راستا، پرسونای شعر به ارائۀ معادل تصویری برای مفاهیم هایدگری همچون «ترس آگاهی اگزیستانسیال»، «فناپذیری»، «هستی‌-به-‌سوی-‌مرگ»، «ندای وجدان» و «شدن» می پردازد که نقشی کلیدی در دغدغۀ اصلی این مطالعه، یعنی اصالت، دارند. درواقع، فرخزاد با القای معانی چندگانه به تصاویر عینی شعر، آنها را به سوی انتزاع سوق داده، دنیای شاعرانه را مملو از حس ترس‌آگاهی و اضطراب می‌نماید. این ناتوانی کلمات در برپایی معنا، پرسونای شعر فرخزاد را از هرگونه هویت ثابت محروم ساخته، او را به سوی بازتعریف «بودنِ» خود به عنوان «شدن» سوق می‌دهد. به علاوه، ظهور تصاویر انتزاعی نور و صدا این امر را برای پرسونا ممکن می‌سازد تا از دنیای غیر اصیل «همگنان» فراتر رفته، به حالت ناپایدار اصالت دست یابد.

a visual analysis of authenticity in forough farrokhzad’s “it is only sound that remains:” a heideggerian approach

this study undertakes a visual exploration of forough farrokhzad’s iconic poem, “it is only sound that remains,” revealing how her aesthetics blurs the line between reality and the surreal to uncover humanity in its raw, existential form. while much of forough farrokhzad’s poetry has been examined primarily through biographical or feminist perspectives, often emphasizing linguistic and semantic elements, this study shifts focus to a visual reading of her poem. through this approach, the poem’s persona visually embodies the early heideggerian themes—existential anxiety, finitude, being-toward-death, the call of conscience, and becoming—each contributing to the study’s central focus on authenticity. farrokhzad imbues her concrete imagery with layered meanings that push these images toward abstraction, filling the poetic world with an atmosphere of existential anxiety. this inherent instability in language deprives the poetic persona of any fixed identity, urging a redefinition of being as an evolving process of becoming. the emergence of abstract symbols, such as light and sound, ultimately enables the persona to transcend the inauthentic realm of the “they,” moving toward a dynamic, original state of authenticity.