اعتبارسنجی دلائل رواییِ وحدتِ زوج سوره های «ضحی- انشراح» و «فیل – قریش» در فقه امامیه

در موضوع قرائت سوره در نمازهای واجب، در فقه امامیه، تاکید شده که یک سوره‌ی کامل قرائت شود، نه کمتر و نه بیشتر؛ اما در مورد نهی از قِرانِ سُور، در برخی روایات، جمع بین دو زوج سوره ضحی – انشراح و فیل – قریش استثناء شده است. این مساله زمینه‌ی شکل‌گیریِ احکام دیگری را به تدریج فراهم آورد. ابتدا موضوع «وحدت این زوج سوره‌ها» و سپس «عدم نیاز به قرائت بسمله بین آن‌ها» توسط برخی فقهای امامیه مطرح شد و در مقاطعی از تاریخ فقه امامیه به شهرت نیز رسید. از آن‌جایی که انگاره‌ی «وحدتِ زوج سوره‌ها» با لوازم و آثار خود در فقه امامیه، بر اساس برخی روایاتی شکل گرفته که به صورت تصریحی یا تلویحی این موضوع را افاده می‌کنند، با توجه به سیر تحول منبع شناختیِ این روایات و تحلیل ارزش سندی و دلالت متنی آن‌ها بر اساس رویکرد متقدمین و متاخرینِ علمای امامیه، در مورد میزان اعتبار این روایات برای حکم به وحدت به این نتیجه رسیدیم: روایاتی که صراحت در وحدتِ سُور دارد ضعف‌های سندی دارند و حتی احتمال صدورِ تقیه‌ای در مورد آن‌ها وجود دارد و روایات جمع نیز هرچند از نظر سندی معتبر است اما علاوه بر تعارض بین آن‌ها، از نظر دلالی، وحدتِ سور را اثبات نمی‌کنند.

validation of the narrative evidence of the paired unity of the surahs of al_ zuha & al_inshierah and al_feel & al_quraysh in imami jurisprudence

the issue of &the unity of this pair of surahsand then &the lack of need for reciting basmallah between themwas raised by some imami jurisprudents, and it became famous at some points in the history of imami jurisprudence. from the point that the concept of &unity of the pairs of surahal-zuha - insherah and feel - quraish with its accessories and works in imamiyyah jurisprudence was formed based on some traditions that express this issue explicitly or implicitly, according to the evolution of the cognitive source of these traditions and analyzing the documentary value and their textual significance based on the approach of the early and late imami scholars. we have criticized and analyzed the validity of these narrations for ruling on the unity of a pair of surahs, and we have come to the conclusion that the narrations that are clear about the unity of the surahs have weaknesses. they have a serious document and even the possibility of issuing a taqiyyah about them is not unlikely, and even though the plural narrations are valid from the point of view of the document, in addition to the conflict between them, they do not prove the unity of sur from the point of view of brokers.