>
Fa   |   Ar   |   En
   پیوستگی توسعه روستایی شهری در قالب منظومه‌های روستایی  
   
نویسنده سعیدی عباس
منبع برنامه ريزي توسعه كالبدي - 1392 - دوره : 2 - شماره : 4 - صفحه:11 -20
چکیده    توسعه پایدار روستایی فرایندی است که ارتقای همه‌جانبه زندگی روستایی را از طریق زمینه‌سازی و ترغیب فعالیت های همساز با قابلیت ها و تنگناهای محیط (به مفهوم عام آن) مورد تاکید قرار می‌دهد. بر این بنیاد، توسعه پایدار روستایی جنبه‌های گوناگونی را شامل است، اما زمینه‌سازی های ساختاری در چهار جنبه عام می‌تواند به کارکرد مناسب این فرایند بیانجامد. این جنبه‌ها عبارتند از: محیطی اکولوژیک، اجتماعی فرهنگی، اقتصادی سیاسی و کالبدی فضایی. یکپارچگی فضایی در قالب رویکرد نظاموار، سکونتگاه های روستایی را در مقیاس های گوناگون نقطه‌ای، محلی، ناحیه‌ای و منطقه‌ای و ملی، و البته همه جا به‌عنوان نظام های باز، مورد توجه قرار می‌دهد. بدینسان،  هر سکونتگاه روستایی نه تنها به‌لحاظ کنش و واکنش های بین اجزا و نیروهای مختلف درونی خود، بلکه از نظر تعامل با دیگر نظام های سکونتگاهی (دیگر سکونتگاه ها، اعم از روستایی و شهری) نیز پیوسته در روندی پویا قرار دارد. در این بین، آنچه که اهمیتی تعیین‌کننده دارد، امکانات و قابلیت های محیط نظام است که به‌صورت امکانِ برپایی رابطه تعاملی با سیاستگذاری ها، برنامه‌ریزی ها و تخصیص اعتبارات و مانند آن تجلی می‌یابد. از سوی دیگر، با عنایت به رویکردهای نوین در جغرافیای کاربردی و توجه به نقش جوامع در ایجاد فضاهای گوناگون، بسیاری از اهداف برنامه‌ریزی فضایی و ابعاد پایداری در پیوندی تنگاتنگ مورد توجه قرار دارند. این مقاله کوشش دارد تا نشان دهد، هرگونه پایداری در روند توسعه روستایی، مستلزم نگرشی یکپارچه در قالب پارادایم فضایی است و این مهم میسر نخواهد شد، مگر با رویکردی مبتنی بر شبکه‌های منطقه‌ای در قالب پویش ساختاری کارکردی.
کلیدواژه پیوستگی روستایی شهری، توسعه پایدار روستایی، منظومه‌های روستایی، شبکه منطقه‌ای، شبکه محلی
آدرس دانشگاه شهید بهشتی, دانشکده علوم زمین, گروه جغرافیای انسانی و قطب توسعه پایدار محیط جغرافیایی, ایران
پست الکترونیکی asaidi@cc.sbu.ac.ir
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved