>
Fa   |   Ar   |   En
   مقایسۀ آراء تفسیری معرفت و ابن عاشور ذیل آیۀ امامت  
   
نویسنده مودب رضا ,رحمان ستایش کاظم ,علیزاده نگین
منبع پژوهش هاي تفسير تطبيقي - 1396 - دوره : 3 - شماره : 2 - صفحه:7 -22
چکیده    تحقیق حاضر در مقایسه و تحلیل آراء تفسیری آیت الله معرفت و ابن عاشور، ذیل آیۀ امامت (بقره/124)، است. «امام» در نظر معرفت، پیشوای معصوم و واجب الاطاعه در امور دینی و دنیوی و والاتر از رسول و نبی است؛ ولی در نظر ابن‌عاشور، رسول و مجاز به انجام ارتکاب گناهان صغیره است. به نظر می رسد، حضرت ابراهیم(ع) قبل از ابتلائاتش رسول بوده‌است و مقام امامت ایشان، جدای از مقام رسالت اوست؛ زیرا «رسول» طبق روایات کسی است که ملائکه در بیداری بر وی نازل می شوند و با او سخن می گویند و لذا نزول ملائکه بر ابراهیم(ع) و بشارت به فرزنددار شدنش در بیداری نشانۀ رسالت او قبل از ابتلائاتش است؛ علاوه بر آن حمل واژۀ «مام» بر معنای رسول، خلاف ظاهر آیه و بدون قرائن معتبر عقلی و نقلی است و تفسیر به رای به شمار می‌آید. اطلاق واژه «الظالمین» را نمی‌توان بدون قرینه معتبر به گناهان کبیره و شرک محدود نمود و گناهان صغیره را از آن خارج کرد؛ بر این اساس، مراد آیه، عصمت از هرگونه ظلم و گناه است. از نظر عقلی نیز اعتقاد به جواز انجام گناهان صغیره برای امام یا رسول موجب سلب اعتماد مردم از آنان و نقض غرض بعثت رسل است.
کلیدواژه آیه 124 بقره، امامت، عصمت، ظالمین، آیت معرفت، ابن عاشور
آدرس دانشگاه قم, گروه علوم قرآن و حدیث, ایران, دانشگاه قم, گروه علوم قرآن و حدیث, ایران, دانشگاه قم, ایران
پست الکترونیکی alizadehnegin@yahoo.com
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved