اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و توانمندی منش در سالمندان

سالمندی دوره حساسی است که بررسی ابعاد مختلف سلامت‌روان در آن‌ اهمیت زیادی پیدا می‌کند. تحمل پریشانی و توانمندی منش از عواملی است که در دوران سالمندی می‌تواند تاثیر بسزایی بر سلامت‌روان آنان داشته باشد. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و توانمندی منش بر سالمندان شهر دزفول انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش تمامی سالمندان شهر دزفول در سال 1402 بودند. حجم نمونه پژوهش شامل 30 نفر سالمند (65 تا 75 ساله) بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارش شدند. گروه آزمایش بسته‌ درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد هیز و همکاران را در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای هفتگی دریافت نمودند. مقیاس‎های مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس توانمندی منش پترسون و سلیگمن و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر بود. داده‌ها با تحلیل کوواریانس تک‌متغیره، با استفاده از نرم‌افزارspss  نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون در مرحله پس‌آزمون بین دو گروه گواه و آزمایش در متغیرهای تحمل پریشانی و توانمندی منش تفاوت معناداری وجود دارد (0.001>p). بر اساس یافته‌های این مطالعه، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد سبب افزایش تحمل پریشانی و توانمندی منش سالمندان می‌شود و نمایانگر افق‌های تازه‌ای در مداخلات بالینی است و می‌توان از آن به‌عنوان یک روش مداخله‌ای موثر در بهبود تحمل پریشانی و توانمندی منش سالمندان استفاده کرد.

the effectiveness of acceptance and commitment therapy on distress tolerance and character strengths in older people

old age is a sensitive period in which examining different dimensions of mental health becomes very important. tolerating distress and character strengths is one of the factors that can have a significant impact on people’s mental health in old age. therefore, this study was conducted with the aim of determining the effectiveness of acceptance and commitment therapy (act) on distress tolerance and character strengths on older adults of dezful, iran. the research method was quasi-experimental with a pretest-posttest design with a control group. the statistical population included all the older adults living in dezful in 2023. the sample of the research included 30 older adults (65 to 75 years old) selected by the convenience sampling method and based on the inclusion and exclusion criteria and randomly assigned to two experimental and control groups. the experimental group received hayes et al.’s package of act in eight weekly 90-minute sessions. the scales used in this research included peterson and seligman’s character strengths scale and simmons and gaher’s distress tolerance scale. data were analyzed using univariate analysis of covariance (ancova) in spss-22 software. the results revealed that by controlling the effect of the pre-test in the post-test stage, there was a significant difference between the control and experimental groups in terms of distress tolerance and character strengths (p<.001). based on the findings of this study, act increases the distress tolerance and character strengths in older adults and represents new horizons in clinical interventions and can be used as an effective intervention in improving the distress tolerance and character strengths in older adults.