اثربخشی روایت‌درمانی بر خودپنداره و سازگاری اجتماعی زنان مطلقه

زمینه و هدف: آسیب‌های فردی و اجتماعی ناشی از طلاق به شدت سلامت روان افراد مطلقه را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ از این رو اتخاذ رویکردهایی جهت مقابله با آثار این معضل اجتماعی حائز اهمیت است. این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی روایت‌درمانی بر خودپنداره و سازگاری اجتماعی زنان مطلقه انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل زنان مطلقه مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روان‌درمانی خصوصی شهر تبریز در سال 1402 بود. تعداد 30 نفر از آنها با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به قید قرعه در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه‌های خودپنداره راجرز (1957) و سازگاری اجتماعی بل (1961) در سه مرحله قبل، بعد و سه ماه بعد از مداخله استفاده شد. داده‌های جمع‌آوری شده با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و با استفاده از نرم افزار spss-24 تجزیه و تحلیل گردید.یافته‌ها: در مرحله پیش آزمون، میانگین و انحراف معیار نمرات متغیرهای خودپنداره و سازگاری اجتماعی در گروه آزمایش به ترتیب برابر با 7/116±23/93 و 17/572±97/07 و در گروه کنترل 10/082±13/27و18/90±81/27 بود. در مرحله پس‌آزمون این مقادیر در گروه آزمایش برای متغیرهای خودپنداره و سازگاری اجتماعی در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معناداری داشت (0/001> p). در مرحله پیگیری نیز ماندگاری اثرات روایت‌درمانی بر هر دو متغیر، تائید شد (0/001> p). نتیجه‌گیری: باتوجه به اثربخشی روایت‌درمانی بر خودپنداره و سازگاری اجتماعی زنان مطلقه می‌توان گفت که مشاوران و روان درمانگران می‌توانند با بکارگیری روایت‌درمانی در کنار سایر رویکردهای درمانی به ارتقاء سلامت روانی زنان مطلقه کمک کنند.

the effectiveness of narrative therapy on the self-concept and social adjustment of divorced women

background: the personal and social harms of divorce have a significant impact on the mental health of those who have experienced it. therefore, it is important to implement strategies to address the effects of this social problem. this study aimed to evaluate the effectiveness of narrative therapy on the self-concept and social adjustment of divorced women. methods: the current study used a quasi-experimental design including a pretest-posttest with a follow-up phase and a control group. the study population consisted of divorced women who sought help from private counseling and psychotherapy centers in tabriz in 2023. considering the inclusion and exclusion criteria, a total of 30 participants were selected by convenience sampling method and randomly divided into experimental and the control groups (15 participants for each group). data were collected using rogers’ self-concept questionnaire (1957) and bell’s social adjustment questionnaire (1961) in three phases, before, after, and three months after the intervention during the follow-up phase. data were analyzed using repeated measures analysis of variance using spss-24 software. results: in the pre-test phase, the mean score of the self-concept and social adjustment in the experimental group were 23.93±7.116 and 97.07±17.572, respectively. while in the control group, they were 13.27±10.082 and 81.27±18.90 in a row. in the post-test phase, these values showed significant differences in the experimental group on both self-concept and social adjustment variables compared to the control group (p<0.001). follow-up assessments revealed that the effects of narrative therapy were long-lasting (p<0.001).conclusion: given the effectiveness of narrative therapy on the self-concept and social adjustment of divorced women, it can be concluded that counselors and psychotherapists can improve the mental health of divorced women by combining narrative therapy with other therapeutic approaches.