ارزیابی ادعای جدلی‌الطرفینی بودن مسئله «آغاز زمانی جهان»

ظهور قضایای جدلی‌الطرفین، از نظر کانت امری است که از ذات مواجهه عقل نظری با مسائل مابعدالطبیعی برمی‌آید و گریزی از آنها نیست؛ یعنی عقل نظری این توهّمات را به صورتی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر با خود حمل می‌کند و هیچ راهی به حلّ آنها ندارد. بنابراین اگر استدلال‌های دو طرف (یا یک‌ طرف) نقض شوند، بدین‌معنا خواهد بود که عقل، این تعارض را حلّ کرده است و ماین یعنی ادعای ذاتی، طبیعی و اجتناب‌ناپذیر بودن این تعارض، از اساس اشتباه است. در این مقاله به بررسی اولین قضیه از چهار قضیه‌ای که او مطرح می‌کند، آن هم بخش ابتدایی اولین قضیه، یعنی مسئله‌ «آغاز زمانی جهان» پرداخته شده است تا معلوم شود آیا واقعاً این یک مسئله‌ جدلی‌الطرفینی است که هر دو طرف آن از اتقانِ برابر برخوردارند؟ برای این امر، کافی ا‌ست یکی از دو طرف متزلزل شود تا جدلی‌الطرفین بودن این مسئله رد شود؛ اما در این مقاله با بررسی دو طرف مسئله، نمایان شده است که هیچ‌یک از دو استدلال مذکور از اتقان لازم برخوردار نیستند و اساساً «طرفینی» مستقرّ نمی‌شود تا بتوان مسئله را جدلی‌الطرفین دانست.

assessing the claim that the problem of the temporal beginning of the world is an antinomy

according to kant, the emergence of antinomies stems from the very nature of theoretical reason's engagement with metaphysical questions and thus unavoidable. that is to say, theoretical reason naturally and inevitably carries such illusions within itself, and there is no possible resolution to them. accordingly, if the arguments of both sides (or even one side) of an alleged antinomy can be refuted, this would mean that the intellect has resolved the contradiction, thereby proving that the claim of the inherent, natural, and unavoidable nature of this contradiction is mistaken. this article examines the first of kant's four antinomies, specifically, the first part of the first antinomy, namely, the question of the temporal beginning of the world. this would determine whether it is truly an antinomy in which both sides are equally well-founded. to refute the antinomic status of the problem, it suffices to show that one side lacks the necessary soundness. however, the present study's examination of both sides reveals that neither argument possesses the required rigor; thus, no genuine two-sided standoff is established, and the problem cannot properly be regarded as an antinomy.