مبانی استدلال در منطق ارسطویی، رواقی و سینوی

مبانی استدلال در منطق ارسطویی اقتضاء دارند که استدلال منحصر در استدلال بسیط حملی باشد و استدلال مرکب وجود نداشته باشد و در مقابل، مبانی استدلال در منطق رواقی مقتضی آن است که استدلال منحصر در استدلال مرکب باشد و استدلال ساخته‌شده از گزاره‌های بسیط و اتمی وجود نداشته باشد. این در حالی است که مبانی استدلال در منطق سینوی با وجود استدلال‌های بسیط حملی و مرکب شرطی و نیز با استدلال اقترانی شرطی سازگار است. در این پژوهش که با روش توصیفی- تحلیلی و تطبیقی- استدلالی ارائه می‌شود، پس از بررسی مبانی استدلال در این سه مکتب منطقی به این نتیجه می‌رسیم که جمع میان حمل و شرط و استدلال حملی و شرطی در منطق سینوی بر اساس مبانی استدلال در این مکتب منطقی است، نه اینکه صرفاً تلفیقی از منطق حمل ارسطویی و منطق شرط رواقی باشد که تلفیقی نادرست و تلفیق میان امور متباین است.

foundations of reasoning in aristotelian, stoic, and avicennian logic

the foundations of reasoning in aristotelian logic entail that valid reasoning is confined to simple categorical reasoning, thereby excluding any compound form. in contrast, stoic logic (al-manṭiq al-rawāqī) is based on principles that only allows compound reasoning, and denies any argument built from simple or atomic propositions. meanwhile, the foundations of avicennian logic accommodate both simple categorical reasoning and compound conditional reasoning, as well as conjunctive-conditional reasoning. this study, employing a descriptive-analytical and comparative-argumentative method, examines the foundations of reasoning in these three logical traditions. it concludes that the integration of both categorical and conditional reasoning in avicennian logic is based on its foundations of reasoning, and not merely the result of an arbitrary combination of aristotelian categorical logic and stoic conditional logic, which would be an incorrect combination of entirely distinct matters.