مقایسۀ اثربخشی بستۀ آموزشی مهارت‌های شادکامی با رویکرد اسلامی و شادکامی فوردایس بر شادکامی، رضایت از زندگی و کنترل خشم مادران

پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ اثربخشی بسته آموزشی مهارت‌های شادکامی بارویکرد اسلامی و بسته فوردایس بر شادکامی، رضایت از زندگی و کنترل خشم مادران انجام گرفت. روش پژوهش شامل دو بخش طراحی بسته و بخش کمی بود. در بخش اول، بسته آموزشی شادکامی با رویکرد اسلامی طراحی و روایی سنجی شد و در بخش کمی که از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه مقایسه و دوره پیگیری 2 ماهه بود، اثربخشی بسته‌ها بررسی و مقایسه شد. جامعه آماری پژوهش شامل مادران متاهل 20 تا 40 ساله شهر تهران بود. با روش نمونه‌گیری دردسترس 30 نفر براساس ملاک‌های ورود، انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه مقایسه قرار گرفتند. مادران گروه آزمایش در 9 جلسه90 دقیقه‌ای تحت آموزش مهارت‌های شادکامی با رویکرد اسلامی و مادران گروه مقایسه در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت آموزش مهارت‌های شادکامی فوردایس به‌صورت مجازی قرار گرفتند. برای گردآوری داده‌های پژوهش از پرسشنامه‌های شادکامی فوردایس، رضایت از زندگی و پرسشنامه خشم استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری تکراری انجام شد. یافته‌ها نشان داد بسته‌ آموزش مهارت‌های شادکامی اسلامی (اقتباس‌شده از الگوی استخراجی فیاض و اخوت از مبانی اسلامی) در مقایسه با برنامه آموزش شادکامی فوردایس بر میزان شادکامی، رضایت از زندگی و کنترل خشم مادران اثربخش‌تر و کارآمدتر است.

the effectiveness of the educational package of happiness skills based on islamic approach and comparison with fordyce’s happiness package on happiness, life satisfaction and anger control of mothers

the purpose of the present study was to evaluate of the effectiveness of the educational package of happiness skills based on the islamic approach for happiness, life satisfaction and anger control in mothers and compared the results with fordyce package. the research study had two sections, the first section was a package designed according to an islamic approach and the second step was quantitative with a semi-experimental method with a pre-test, post-test with a comparison group and a two-month follow-up period. the statistical population included married mothers aged 20 to 40 in the whole city of tehran and the sample were chosen using purposing sampling based on the entry criteria. they were 30 women who were randomly put into two experimental groups and a comparison group. the participants in the experimental group were trained in happiness skills using the islamic approach in 9 sessions of 90 minutes, and the control group had 8 sessions of 90 minutes. to collect the data, the fordyce-isfahan happiness questionnaires, life satisfaction and anger questionnaire were used. variance analysis with repeated measurements were used for analyzing the data. the findings showed that the happiness skills training package based via the islamic approach was effective in promoting happiness, life satisfaction and anger control of mothers.