اثربخشی روان‌درمانی مثبت‌گرا بر ابعاد جسمانی و هیجانی دختران مبتلا به افسردگی مداوم

هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی مداخله مثبت‌نگر گروهی و فردی بر ابعاد جسمانی و هیجانی دختران نوجوان بی‌سرپرست/بد سرپرست مبتلا به افسردگی مداوم بود. جامعه آماری شامل دختران نوجوان بی‌سرپرست/بدسرپرست شهرستان بناب بود. با روش نمونه‌گیری دردسترس، 45 نفر با تعداد مساوی در گروه کنترل (15 نفر)، گروه آزمایش انفرادی (15 نفر انفرادی) و گروه آزمایشی گروهی (15 نفر) انتخاب و به شکل تصادفی جایگزین شدند. گروه‌های آزمایشی مداخله مثبت‌نگر فردی و گروهی را دریافت کردند؛ اما گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک گردآوری شدند. نتایج تحلیل واریانس مکرر نشان‌دهندۀ اثربخشی مداخله مثبت‌نگر فردی در مقایسه با مداخله مثبت‌نگر گروهی در بهبود علایم هیجانی افسردگی مداوم بود. در گروه مداخله مثبت‌نگر فردی، میانگین نمرات علایم هیجانی افسردگی مداوم در پس‌آزمون (میانگین= 0.67) و پیگیری (میانگین= 0.93)، بسیار پایین‌تر از گروه مداخله مثبت‌نگر گروهی (میانگین پس‌آزمون=2.20؛ پیگیری=2.33) و گروه کنترل (میانگین پس‌آزمون= 2.93؛ پیگیری=2.57) بود. با وجود اینکه میانگین نمرات علایم جسمانی افسردگی مداوم در گروه مداخله مثبت‌نگر فردی در پس‌آزمون (میانگین= 1.07) و پیگیری (میانگین= 1.47) نیز همچنان پایین‌تر از گروه مداخله مثبت‌نگر گروهی (میانگین پس‌آزمون= 2.13؛ پیگیری=2.33) و گروه کنترل (میانگین پس‌آزمون= 3.70؛ پیگیری=3.43) بود؛ ولی مداخله مثبت‌نگر فردی و گروهی تاثیر معنی دار یکسانی بر علایم جسمانی افسردگی مداوم داشتند؛ بنابراین، میزان اثربخشی مداخله مثبت‌نگر گروهی و فردی بر علایم هیجانی بیشتر از علایم جسمانی افسردگی مداوم دختران بود.

the effectiveness of positive psychotherapy on physical and emotional dimensions of girls with persistent depression

this study aimed to compare the effectiveness of group and individual positive psychotherapy on the physical and emotional dimensions of orphaned and abused teenage girls. a sample of 45 girls were selected through convenience sampling and were assigned to three groups (two experimental groups and one control group) with equal numbers of participants. the experimental groups received positive interventions, while the control group did not receive any intervention. data were gathered using the beck depression inventory. the analysis of variance with repeated measures revealed that individual positive intervention was more effective than group positive intervention in alleviating the emotional symptoms of persistent depression. in the individual positive intervention group, the mean scores for emotional symptoms of persistent depression at post-test (mean = 0.67) and follow-up (mean = 0.93) were significantly lower than those in the group positive intervention group (post-test mean = 2.20; follow-up mean = 2.33) and the control group (post-test mean = 2.93; follow-up mean = 2.57). although the mean scores for physical symptoms of persistent depression in the individual positive intervention group at post-test (mean = 1.07) and follow-up (mean = 1.47) were also lower than those in the group positive intervention group (post-test mean = 2.13; follow-up mean = 2.33) and the control group (post-test mean = 3.70; follow-up mean = 3.43), the findings indicated that both individual and group positive interventions had the same significant effect on the physical symptoms of persistent depression. therefore, the effectiveness of positive psychotherapy is more pronounced for emotional symptoms than for physical symptoms of persistent depression among the girls.