مطالعه تطبیقی عناصر جرم خودداری از اعلام جرائم و کیفر آن در حقوق ایران و آمریکا

اجرای عدالت به‌مثابه هدف غایی نظام‌های قضایی، نیازمند همیاری و تعاون متقابل مردم و نهادهای عمومی است. هر جامعه‌ای به اقتضای ارزش‌ها و فرهنگ حاکم بر آن جامعه، از بروز موانع اجرای عدالت جلوگیری کرده و گاهی نیز متخلفان از اجرای آن را مجازات می‌کند. یکی از اعمال مخل تحقق این مهم، خودداری از اعلام جرائم از سوی افرادی است که وظیفه اعلام آن را دارد. در نظام ایران، ازلحاظ عناصر متشکله جرم کتمان جرم از نوع ترک فعل بوده که مرتکب باید از ماموران دولتی بوده و به وقوع جرم آگاه بوده و توان اعلام آن را داشته‌اند. همچنین، لزوم گزارش‌دهی منحصر به جرائم مصرح در قانون است. بااین‌حال، میان نظام ما با نظام حقوقی کشورهای غربی از حیث اختیار یا اجبار به گزارش‌دهی، نحوه اعلام ‌جرم و قلمرو نوع جرائم و مجازات، جرم افتراق اساسی وجود دارد. در ایالات‌متحده، در سطح فدرال و ایالت‌های مختلف تفاوت وسیعی در مورد رکن مادی و رکن معنوی حاکم بر عدم اعلام ‌جرم وجود دارد. در مقایسه با کشور ما، مجازات‌ها در نظام آمریکا بسته به نوع جرم و ایالت‌ها متغیر و شدت بیشتری دارد؛ حتی برخی از ایالت‌ها، در قالب نهاد «مساعدت بعد از عمل»، تارک فعل را همانند مرتکب اصلی کیفر می‌دهند. برخلاف ایران، طرفین رابطه محرمانه مانند وکیل-موکل، روحانی و توبه‌کننده و مصونیت خانوادگی از مجازات مستثنا شده‌اند. به‌طور کلی سیاست کیفری آمریکا در واکنش به بی‌تفاوتی شهروندان به جرم سرکوبگرانه و امنیت مدار و منسجم‌تر است.

a comparative study of the elements of the crime of failure to report a crime and its punishment in iranian and american law

the implementation of justice, as the ultimate goal of judicial systems, requires cooperation and mutual assistance between individuals and public institutions. each society, based on its prevailing values and cultural context, seeks to prevent obstacles to the realization of justice and may punish those who obstruct it. one significant obstacle is the failure to report crimes by individuals who are legally obligated to do so. in iran’s legal system, the concealment of crime constitutes an omission-based offense, committed by public officials who are aware of the crime and capable of reporting it. furthermore, the duty to report is limited to crimes explicitly specified by law. however, there are fundamental differences between the iranian legal system and those of western countries regarding the obligation or discretion to report crimes, the reporting procedures, the scope of applicable offenses, and the corresponding punishments. in the united states, at both the federal and state levels, there are wide variations concerning the actus reus and mens rea elements of the offense of failing to report a crime. compared to iran, punishments in the u.s. legal system are generally more severe and vary depending on the nature of the crime and the state. in some states, under the doctrine of &post-crime assistance,& an individual who fails to report a crime may be punished as severely as the principal offender. unlike iran, individuals in confidential relationships—such as attorney-client, clergy-penitent, and family members—are not exempt from punishment. overall, the u.s. criminal policy toward citizens’ indifference to crime is more punitive, security-focused, and coherent.