تحلیل حقوقی قاعده قابل‌انتقال بودن وکالت در نمایندگی تجاری (با نگاهی به کامن‌لا)

در قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت 1376 از بانک عامل نام برده شده است که تضمینی توسط ناشر اوراق مشارکت به او سپرده می‌شود تا در صورت لزوم راساً بتواند از محل آن، اصل، سود علی‌الحساب و سود تحقق ‌یافته اوراق مشارکت را به دارندگان آن اوراق بپردازد. برخلاف تصور اولیه، آن بانک به ‌این ‌ترتیب نه ضامن بلکه وکیل، یعنی وکیل در پرداخت مبالغ فوق از «محل تضمین» است. این وکیل بودن در نامی هم که قانون‌گذار برای آن در نظر گرفته، یعنی بانک «عامل» دیده می‌شود. ولی این عامل، عامل چه کسی است؟ ناشر اوراق مشارکت یا دارنده آن؟ با توجه به تعیین شدن او از سوی ناشر، اول به نظر می‌رسد او عامل ناشر است ولی دقت بیشتر خلاف آن را نشان می‌دهد، چون او وثیقه (تضمین) سپرده‌شده از سوی ناشر را در اختیار می‌گیرد. درحالی‌که می‌دانیم وثیقه باید توسط مرتهن قبض شده و قاعدتاً در اختیار او بماند، پس او عامل دارندگان اوراق مشارکت است. به‌این‌ترتیب، این مسئله پیش می‌آید که با توجه به قابل‌ نقل‌وانتقال ‌بودن اوراق مشارکت، چطور می‌شود که موکل‌ها عوض شوند ولی وکالت وکیل همچنان باقی بماند؟ اینجاست که به نظر می‌رسد قانون‌گذار در این ‌مورد احتمالاً تحت تاثیر حقوق سایر کشورها وکالت را در همه موارد عاملی، دلالی، حق‌العمل‌کاری، تصدی به حمل‌ونقل، قائم‌مقامی تجارتی و به‌طور کلی در همه اقسام نمایندگی تجاری، به‌صورت قابل‌انتقال در نظر گرفته است. منظور نه لازم بودن وکالت، بلکه فقط قابل‌انتقال بودن آن است. دراین‌باره آنچه جلب توجه می‌کند قابل ‌نقل‌وانتقال ‌بودن وکالت وکیل (عدم فسخ وکالت) با فوت یا حجر یا تغییر موکل است، ولی به‌طور موردی می‌توان به فوت و حجر و تغییر وکیل هم فکر کرد.

legal analysis of the rule of representation’s transferability in commercial agency (with a glance to common law)

the partnership securities’ issuance manner act of 1997 mentions to an agent bank that a guarantee by the partnership securities’ publisher is entrusted to it, so that if necessary, it can on its own initiative pay out of that guarantee the principal, interest on account and realized interest of the partnership securities to their holders. contrary to the original idea, that bank is thus not the guarantor but the representative, i.e., the representative in paying the above amounts from the ‘fund of guarante’. this agency is also seen in the name that the legislature has assigned to it, namely the ‘agent’ bank. but whose agent is this? partnership securities’ publisher or holder? given their designation by the publisher, they first appears to be the publisher’s agen, but more precision shows the opposite; because they take over mortgage (assurance) deposited by the publisher, whereas we know the mortgage must be taken by the mortgagee and principally kept at his disposal, so they are partnership securities’ holders agent. therefore, the issue arises that considering the partnership securities’ transferability, how can principals change but agents’ representation remain the same? here it seems that legislature in this case likely, under influence of the other countries’ law, considers agency to be transferable in all cases of agency, brokerage, undisclosed commission, tenure to transportation, commercial representation, and in general, in all forms of commercial agency. not the binding nature of agency but only its transferability is meant. in this regard, what attracts attention is transferability of agency’s representation (not revocation of agency) with death, incapacitation or change of the principal, but on a case-by-case basis, it can also think about death, the incapacitation and changing the agent.