>
Fa   |   Ar   |   En
   بررسی تاثیر عصاره های گیاهی علیه بیماری کپک خاکستری سیب با عامل botrytis cinerea  
   
نویسنده غلام نژاد جلال
منبع ميكروبيولوژي كاربردي در صنايع غذايي - 1396 - دوره : 3 - شماره : 1 - صفحه:53 -66
چکیده    برای کنترل بیماریزا گیاهی از قارچ‌کش‌های شیمیایی استفاده می شود. مصرف این قارچ‌کش‌ها باعث مخاطراتی برای انسان و محیط‌زیست می‌شود. دراین‌بین، به‌عنوان یک جایگزین مناسب برای سموم شیمیایی، از عصاره های گیاهی به‌عنوان یک روش سازگاربامحیط‌زیست می توان استفاده کرد. در این پژوهش از عصاره های آبی و متانولی اسطوخودوس (lavandula officinalisl.)، رازیانه (foeniculum vulgare)، پونۀ آبی (mentha aquatica)، آویشن شیرازی (zataria multiflora) و اکالیپتوس (eucalyptuscamaldulensis dehn) جهت کنترل بیماریزا کپک خاکستری سیب با عامل بوتریتس سینرآ، در آزمایشگاه و در انبار c°4 استفاده شد. بر اساس نتایج در مورد آزمون دیسک گذاری در محیط کشت، عصارۀ آبی اسطوخودوس با غلظت g/mlµ500 و mm 22 قطر ممانعت از قارچ بیماریزا، دارای بیشترین اثر کنترل‌کنندگی و عصارۀ پونۀآبی با غلظت g/mlµ 50 و mm22/3 قطر ممانعت از قارچ بیماریزا، دارای کمترین اثر کنترل کنندگی، درزمینۀ کاهش رشد قارچ بود. در مورد عصاره های متانولی نیز عصارۀ اسطوخودوس با غلظت g/mlµ500 و mm 62/31 قطر ممانعت از قارچ بیماریزا، بهترین عصاره بود. در آزمون اختلاط با محیط کشت نیز عصاره های آبی و الکلی اسطوخودوس با میزان 05/63 و 61/77 درصد ممانعت از قارچ بیماریزا به ترتیب، نسبت به شاهد در غلظت g/mlµ 500 بهترین کنترل کنندگی را نشان داد. بر اساس نتایج آزمایشگاهی بعد از اسطوخودوس، عصارۀ گیاه رازیانه در حلال های آبی و عصارۀ گیاه اکالیپتوس در حلال الکلی بهترین اثر کنترل‌کنندگی را در هر دو آزمون داشتند. در آزمون انبار c° 4 سطح لکۀ ایجادشده در تیمار عصاره های آبی اسطوخودوس و رازیانه با غلظت شش در 1000 به میزان cm2 57/8 و cm272/11 کمترین میزان خود را در مقایسه با سایر تیمارها و همچنین تیمار شاهد (با میزان cm2 47/30) داشتند. بر اساس نتایج آزمون های آزمایشگاهی و انباری عصارۀ گیاهان اسطوخودوس و رازیانه به‌عنوان ترکیبات طبیعی با پتانسیل کنترل‌کنندگی بالا معرفی می‌شوند.
کلیدواژه اسطوخودوس ,اکالیپتوس ,آویشن‌دار ,بوتریتس سینرآ ,پونۀآبی ,رازیانه ,سیب ,عصارۀ گیاهان و کپک خاکستری
آدرس دانشگاه اردکان, دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی, ایران
 
     
   
Authors
  
 
 

Copyright 2023
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved