parental self-efficacy and spiritual intelligence impact mothers' psychological well-being, mediated by alexithymia, in families of children with intellectual disabilities

Background and objectives: the psychological well-being of mothers raising children with intellectual disabilities is a critical area of inquiry, particularly concerning the interplay between parental confidence and spiritual resources. this study aimed to explore the relationships between parental self-efficacy and spiritual intelligence and the psychological well-being of mothers of children with intellectual disabilities, while assessing the mediating role of alexithymia in these relationships.methods: this study utilized a descriptive correlational research design. the target population comprised all mothers of children with intellectual disabilities residing in tehran city, iran, in 2024. a convenience sample of 269 mothers was recruited. data were collected using the psychological well-being scale, parental self-agency measure, spiritual intelligence questionnaire, and toronto alexithymia scale. structural equation modeling was employed to evaluate the proposed model.results: correlation analysis revealed a significant negative relationship between alexithymia and psychological well-being (r=−0.45) and a positive correlation between spiritual intelligence and psychological well-being (r=0.36). significant negative correlations were found between spiritual intelligence and alexithymia (r=−0.47) and parental self-efficacy and alexithymia (r=−0.23). a significant positive relationship existed between parental self-efficacy and psychological well-being (r=0.18). additionally, spiritual intelligence and parental self-efficacy significantly influenced psychological well-being through alexithymia mediation (p<0.001). the estimated structural equation model demonstrated an acceptable fit to the data (standardized root mean square residual [srmr]: 0.08, normed fit index [nfi]: 0.79).conclusion: this study identified alexithymia as a critical mediator between spiritual intelligence, parental self-efficacy, and psychological well-being, demonstrating significant direct and indirect relationships, independent of child gender. these findings emphasize the clinical relevance of targeting alexithymia and promoting spiritual intelligence and parental self-efficacy to improve psychological well-being in this population.

رابطه خوداثرمندی والدینی و هوش معنوی با بهزیستی روانشناختی در مادران دارای کودکان کم توان ذهنی: نقش میانجی‌گری ناگویی هیجانی

زمینه و اهداف: بهزیستی روانشناختی مادرانی که کودکان مبتلا به ناتوانی ذهنی را پرورش می‌دهند، تحت تاثیر عوامل مختلفی از جمله اعتماد به توانایی‌های فرزندپروری و ظرفیت درک معنوی آن‌ها قرار دارد. هدف این مطالعه بررسی روابط بین خودکارآمدی والدینی و هوش معنوی با بهزیستی روانشناختی در مادران کودکان مبتلا به ناتوانی ذهنی، ضمن ارزیابی نقش میانجی ناگویی هیجانی در این روابط است.روش‌ها: این مطالعه از طراحی پژوهش توصیفی همبستگی استفاده کرد. جامعه هدف شامل کلیه مادران کودکان مبتلا به ناتوانی ذهنی ساکن شهر تهران در سال 1403 بود. نمونه‌ای در دسترس شامل 269 مادر انتخاب شد. داده‌ها از طریق اجرای پرسشنامه‌های ارزیابی بهزیستی روانشناختی، خودکارآمدی والدینی، هوش معنوی و ناگویی هیجانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی مدل پیشنهادی از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد.نتایج: تحلیل نشان داد که بین ناگویی هیجانی و بهزیستی روان‌شناختی یک ارتباط منفی معنادار وجود داشت، و همچنین بین هوش معنوی و بهزیستی روان‌شناختی یک همبستگی مثبت معنادار مشاهده شد. علاوه بر این، همبستگی‌های منفی معناداری بین هوش معنوی و ناگویی هیجانی و بین خودکارآمدی والدینی و ناگویی هیجانی مشاهده گردید. ماتریس همبستگی همچنین یک رابطه مستقیم مثبت معنادار بین خودکارآمدی والدینی و بهزیستی روان‌شناختی را نشان داد. علاوه بر این رابطه هوش معنوی و خودکارآمدی والدینی با بهزیستی روان‌شناختی از طریق واسطه‌گری ناگویی هیجانی معنادار بود. بر اساس نتایج مدل پژوهش برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد.نتیجه‌گیری: این مطالعه ناگویی هیجانی را به عنوان یک میانجی حیاتی بین هوش معنوی و خودکارآمدی والدینی و بهزیستی روانشناختی شناسایی کرد و روابط مستقیم و غیرمستقیم معناداری بین این متغیرها، مستقل از جنسیت کودک نشان داد. این یافته‌ها بر اهمیت هدف قرار دادن ناگویی هیجانی و ارتقای هوش معنوی و خودکارآمدی والدینی برای بهبود بهزیستی روانشناختی در این جمعیت تاکید می‌کنند.